შემოდგომა

გაზაფხულზე ვამბობდი, წელს შემოდგომას ვეღარ ვეღირსები მეთქი.  ისევ მქონდა გაზაფხულზე პრობლემები  და ისევ გადავრჩი. მე კი მაგრამ მამაჩემი კი ვეღარ მოესწრო შემოდგომას.
  ისეთი ღრმა ტკივილი დამაჩნია წელიწადის ამ დრომ, რომ საბოლოოდ უნდა შემძულებოდა...
    როგორ ვთქვა რომ არ მიყვარს. პირიქით, უფრო გამიღრმავდა. ეს სეზონი ყოველთვის ხელს მიწყობდა  ჩემს თავში ჩავკეტილიყავი და უფრო კარგად შემეგრძნო ბუნება, ამეხედა ცაში და არ მეყურებინა ცოდვილი დედამიწისთვის  შუბლში.. ხო ალბათ წელს უარესი იქნება და ისე შემითრევს თავის წიაღში რომ თავს ვეღარ დავაღწევ. ჩემი ტკივილი ჩამოყვება ყველა წვიმას და ყველა ქარი წაიღებს აღმა-დაღმა სათრევად, რომ ყველა კუთხე-კუნჭულს მოსდოს და მერე ყველგან ეს შემეფეთოს, ტკივილი სახელად მამაჩემი.
  მამა, მამიკო, მამი ისევ ისე მტკივიხარ, როგორც პირველ დღეს, ისევ ისე განვიცდი შენს გვერდით გატარებულ ყოველ ბოლო წუთს. ისევ ისე ველოდები ყოველ წამს, როდის დამირეკავ ან მესიჯს მომწერ, ისევ ისე გამაღვიძებს დილაადრიან შენი ბრახუნი ან ხმა, რომელიც საზუმეს თხოვს დედაჩემს. მინდა რომ ისევ დავინახო ოთახებში მიყრილი შენი ნივთები და უკან გდიო ბუზღუნით თან ვალაგო. არ მინდა შენ მაგივრად სიცარიელე შემომყურებდეს, მინდა ისევ შენ მოგმართო დედიკოს უარის მერე, მინდა თავზე ხელი გადამისვა და მითხრა რომ ჩემით ამაყობ, რომ ნირვანაში გაგდებს ყველაფერი რასაც ჩემით ვაღწევ. მინდა ისევ ბოლო ხმაზე აღრიალო Queen და Pink Floyd და მე ვიყვირო გამორთე მეთქი, მინდა ღამე ისევ შენი ღიღინი მაღვიძებდეს, ჭურჭლის რეცხვის დროს ისევ მეშინოდეს უკნიდან არ მომეპარო.  მინდა ისევ  დამიწუნო შემწვარი კვერცხი ისევ გეხვეწო საჭმელი გამისინჯე მეთქი, ისევ დამიძახო მარიშკა ან სულელი დორი, ისევ იხარხარო ჩემს უბადრუკ ხუმრობებზე, ბოლო წუთამდე ხომ ამას აკეთებდი?!

როგორ დაწეროთ ჩემს ბლოგზე კომენტარი.

ძალიან დიდი მადლობა მინდა მოვუხადო იმათ, ვინც თურმე ჩემს ბლოგს კითხულობს, ძალიან მიყვარხართ და კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა, მაგრამ თურმე ბევრი მათგანი ვერ წერს კომენტარებს ჩემს პოსტებზე, ხოდა ეს პოსტი მინდა მივუძღვნა იმას, თუ როგორ დავწეროთ კომენტარი, მარუს ბლოგზე.

პირველი სურათი

  თუ Home ანუ, მთავრ გვერდზე კითხულობთ პოსტებს, თითოეული ჩანაწერის ბოლოში წერია "ცოდო ვარ დატოვეთ კომენტარი" (იხილეთ პირველი სურათი), ვაკლიკავთ ერთხელ ზედ და გადავდივართ შემდეგ ეტაპზე.

სურათი. 2

კითხვა შეიძლება, ჩემი დადებული, პოსტის ლინკიდან დაიწყოთ, და მის ბოლოში ავტომატურად ჩნდება კომეტარის ველი, ასევე ეს ველი ფრაზაზე "ცოდო ვარ დატოვეთ კომენტარი" დაკლილების შემდეგაც გამოჩნდება. ამ საფეხურზე, კომენტარის ველის ბოლოში აუცილებელია მივუთითოთ რა ფორმით წერთ კომენტარს ანუ აირჩიოთ ვინაობის დასადასტურებელი საშუალება, (ველი მითითებულია მეორე სურათზე.

სურათი. 3

ჩამოვშლით ამ ველს და შესაბამისად მივუთითებთ ვინაობის დასადატურებელ საშუალებას, ეს შეიძლება იყოს გუგლის ექაუნთი, ან ბლოგერის ან საერთოდ პირდაპირ სახელი და გვარი დაწეროთ, ამ შემთხვევაში ზუსტად ამას ვაკეთებთ. ვირჩევთ  Name/URL (მესამე სურათი.)

სურათი. 4

შემდეგ გამოიტანს ფანჯარას რომელიც ნაჩვენებია სურათზე, თქვენ მხოლოდ ავსებთ Name: გრაფას, თქვენთვის სასურველი სახელით (გვარით).

სურათი. 5

შემდეგ წერთ უშუალოდ კომენტარს, მაგალითი ნაჩვენებია მეხუთე სურათზე და აწვებით Publish- ღილაკს.


 P.S. შესაძლოა ჩასაწერი იყოს კოდი, ამ კოდს შესაბმისად გადაიტანთ გამოყოფილ გრაფაში და ისევ დააწვებით Publish ღილაკს

სურათი. 6

ამის შემდეგ თქვენი კომენტარი განთავსდება ჩემი პოსტის ბოლოში. იხილეთ მეექვსე სურათი
















                     გისურვებთ წარმატებებს, სიყვარულით მარუ!

ჩემი ოთხი სიყვარულის(?) ისტორია

* * *
 პირველი სექტემბერია, ფარჯრის რაფასთან კლასის გოგოები ვდგავართ და სკოლის შესასვლელთან თავმოყრილ ხალხს ვათვალიერებთ..
  ქუჩის გადაღმა რამოდენიმე ბიჭი დგას, შეჯგუფული და მხიარულად საუბრობს...
–შეხედეთ, ბიჭი რომ დგას ნაცრისფერი უქრთუკით ჩვენი ახალი კლასელია, ვიცნობ– თავმომწონედ ამბობს ლიკა და ერთ–ერთ მათგანზე გვანიშნებს
–დანარჩენები?
   დანარჩენები ჩვენი კლასელები იყვნენ, ან უბრალდ სკოლელები... ერთის გარდა...
   დღესაც მახსოვს, მაშინ მოდაში ახალი შემოსული იყო კლასიკური სტილის ქურთუკები, თმა წინ აპრეხილი ქონდა,  ბეჭებში ოდნავ მოხრილი იყო, ხელები შარვლის ჯიბეებში ჩაწყობილი და გულიანად იცინოდა...
–ნეტა ვინ არის?–მივხვდი რომ მე ვთქვი
–ნანა ტაბატაძე ხო იცი, იმის ბიძაშვილია, რა იყო მოგეწონა?
–არა, რას ამბობთ, რა მომეწონა...
  ზარი დაირეკა და კლასში შევერეკეთ.
–მარ, გაფრთხილდი, არ შეგიყვარდეს.–მხარზე დამეყრდნო ჩემი მეგობარი და სევდიანად ჩამიღიმა...
   ხო გულთმისანი გამოდგა, მე კიდევ იმის სიტყვები ერთ ყურში შევუშვი და მეორედან გამოვუშვი...
   და მე შემიყვარდა... პირველად.
   ძალიან მაგარი იყო ის პერიოდი როცა მე ტატო მიყვარდა.. ვცდილობდი ყოველთვის მასთან ახლოს ვყოფილიყავი, დამენახა, ან მე თვითონ გავჩხეროდი თვალში, ეტყობა  კარგად ვერ ვმალავდი რაც მემართებოდა, იმიტომ რომ კლასში ყველა ამაზე ჩურჩულებდა, ერთხელ მეუბნება ჩემი კლასელი,
–მარი, თუ შენ მე ორ ლარს მომცემ მე გეტყვი ტატოს დაბადების დღე როდისაა.– რა თქმა უნდა მივეცი.
  თუმცა მას სულ არ ვაინტერესებდი, ვერც კი მამჩნევდა, მე კიდევ ვტიროდი ღამე, ვწერდი სისულელებს, სადაც forever together ვიყავით მე და ტატო, რომ ჩვენი სიყვარული მაღლა იდგა ყველაზე და ყველაფერზე, ეხლაც მეცინება მაგრამ იცით რამდენჯერ დამიყნოსია მისი ქურთუკი, ხელი მომიკიდია მისი ჩანთისთვის და მიგრძვნია რომ ჩემს გვერდით იყო.

რატი ამაღლობელი- მე შენ მიყვარდი იმავე გრძნობით...

მე შენ მიყვარდი იმავე გრძნობით,
როგორც სამყარო, როგორც ბავშვობა,
რომრლიც ჩემში კრთებოდა წლობით
და მერე შენთან ერთად დამშორდა.

ყველა შესაძლო სიმშვიდეს გავცდი,
ისე რომ ფეხიც კი არ დამიცდა,
მე შენ მიყვარდი იმავე განცდით,
როგორც ამოსულ მზეს დედამიწა.

დავჯედ საწერად ამბისა...

   როგორც იქნა მოვრჩი მუშაობას და მაშინვე სოფლისკენ გავიქეცი, გავიქეცი და სახლის წინ წავიქეცი...
   როცა ჩემი სოფლის აღმართზე გადაუხვევ მაშნვე გეცემა ნამკალის სუნი, ზაფხულის მიწურულს როცა კალოები დაცარიელებულია... ავტობუსი ხომ კალოებს შუა მიღოღავს და გაცდის ბოლომდე შეიგრძნო ეს ყველაფერი...
  მიყვარს ჩემი სოფელი, თავისი ისტორიის, ჩემი ისტორიის გამო.
   წ ა ღ ვ ლ ი- სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლში, მდინარე ლოპანისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 880 მ, ხაშურიდან 30 კმ. სოფელში უამრავი ნასახლარია, ასევე წაღვლის ციხე-კოშკის ნანგრევები (დავით აღმაშენებლის სამხედრო რეზიდენცია), წმინდა გიორგის და სვიმონ მესვეტის სახელობის  ეკლესია.
     მარიამ კილაძე მთელი ცხოვრების ზაფხულებს ვატარებ წაღვლში, ქვედა უბანში ჩემი მამის მშობლების სახლში, მე, ჩემი და და კიდევ ოთხი ბიძაშვილი თავიანთი მშობლებით სულ 14 კაცი... და ოჯახში სრული იდილია, სიმხიარულე იყო ხოლმე, რატომ მეგონა რომ ყველაფერი სამუდამოდ ასე იქნებაოდა?
   წელს მარტო ჩავედი, მარტომ შევიგრძენი ბზის და გადამხმარი ბალახის სუნიც და მარტო მე ამიჩქროლდა გული მარმარილოს ჯვართან ავტობუსის მომლოდინე ხალხის დანახვაზე... ისინიც ჩემები არიან ჩემი ისტორიის ნაწილები. ერთი შეხედვით, სოფლელი, ჩვეულებრივი ხალხი, მაგრამ ზუსტად ესეთებით სულდგმულობს სოფელი.             Here i am მე სახლში ვარ!

Robert Capa & "hemingway & gellhorn"

გუშინ ვუყურე ფილმს  ჰემინგუეი და გელჰორნი, ერნესტის ერთ–ერთი სიყვარულის ისტორიაზე, საკმაოდ ამაღელვებელი იყო, განსაკუთებით ესპანეთის ომის მომენტი... და იქ იყო რობერტ კაპაც... ალბათ გაგიგიათ, და გინახავთ მისი ცნობილი ფოტო, რომელიმე.

люди с которыми я общаюс...

 кому и чьё? мне мое и людей, с которыми я общаюсь, скорее важно, чем нет. но наверняка это обратная зависимость, в смысле люди, с которыми я общаюсь по каким-то причинам это образованиие получили...  თუმცა ეს სხვა თემაა... სხვა რამეზე მინდა საუბარი...  მინდა გკითხოთ:  ვარ მე მომაბეზრებელი?

 ადამიანები, რომლებთანაც ურთიერთობა ვამაბ, ვხვდები რომ გარკვეული დროის  შემდეგ, მე რომ იმედი მომეცემა ვიღაც ნორმალური გამოჩნდა მეთქი, მაშინვე მტოვებს...      ეს ურთიერთობები შეილება ზედაპირულია... და არარეალური, იმიტომ რომ ყველაფერი ეს facebook–ს უკავშირდება, მაგრამ მე ყოველთვის მჭირდება ვიღაც ვინც მომწერს ხოლმე პირველი, ავბუზღუნდები რა დროს ეს იყო მეთქი ( ან შემიჭამა გული მეთქი), მაგრამ ეს ყველაზე დიდი სიხარული იქნება იმიტომ რომ ვიღაცას ვახოსვარ და "Online List"–ში თვალში ვხვდები–სასიამოვნოდ.  მაგრამ თუ დანარჩენებიც ისე არიან ჩემს მიმართ როგორც მე, გამოდის რომ მარტო დავრჩები ოდესღაც, საშინელებაში... შირმის მიღმა...    

B.F.F.

ჩეემი ყველაზე თბილი და ტკბილი გოგო...  ხანდახან არ ვიცი რომ არ არსებობდე რა მეშველებოდა... შენ ჩემი მეორე მე ხარ,ჩემი სულის ნაწილი ხარ... ჰაერი რომელიც მჭირდება....   მეამაყები, რომ ჩემი ხარ, ჩემით ხარ და ჩემგან ხარ...   ხშირად გკტენ გულს, შენც ხშირად მტკენ, მაგარამ ჩემი ხარ და ხო არ შემიძლია ჩემს თავს  წუთზე მეტხანს გავებუტო... არც ის შემიძლია ყველა გულის ტკენა შენ გითხრა, ჯობია ჩემთნ დაიმარხოს ვიდრე შენ გატკინო პატარა, თბილი გული...  

Her 18 th Birthday

ხაშური... ხაშური... ხაშური...

I Miss Khashuri!
მეექვსე კლასიდან გვაზეპირებინებდა ჩვენი ისტორიის მასწავლებელი ხაშურის ისტორიას და ახლა დაწერა რომ მომინდა არაფერი მახსენდება იმის გარდა რომ მიხაილოვო და სტალინისი ერქვა...

ოქროს შემოდგომა 2011

 ხაშური– ქალაქი საქართველოში, ხაშურის მუნიციპალიტეტის  ცენტრი.  დროის გარკვეულ მონაკვეთებზე ერქვა, მიხაილოვო, ხაშური, სტალინისი,  მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მტკვრის და სურამულას ნაპირებზე. XIX საუკუნეში თბილისი–ფოთის რკინიგზის გაყვანის შემდეგ ტანდატან სატრანზიტო ქალაქი გახდა, აქედან სარკინიგზო და საავტომობილო მაგისტრალები მიემართება ბორჯომისა და ახალციხის მიმართულებით. ხაშური ქალაქად 1921 წელს გამოცხადდა.  აქ არის ხაშურის სარკინიგზო ტრანსპორტის, შუშის ტარის, კვების მრეწველობის საწარმოები, განათლებისა და კულტურის დაწესებულებები (სახალხო თეატრი, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი). შემორჩენილია XVIII საუკუნის კოშკი, იოანე ნათლისმემლისა და წმ. მარინეს ეკლესიები. ხაშურში არის ურბნისისა და რუისის ეპარქიის კათედრა და რეზიდენცია....
  მაგრამ...

მზე აქაც ისე ლამაზად ჩადის როგორც მთელ მსოფლიოში

  ხაშური ყოველთვის იყო და იქნება მარუ კილაძის HomeTown. სადაც დაიბადა და გაიზარდა ეს მსოფლიოში აღიარებული ბლოგერი.
 ხაშური ჩემთვის ყოველთვის ასოცირდება სახლთან, შინდარაში, 2 სართულიან აგურის სახლთან, ვაზში ჩაფლული გრილი ეზოთი  და ბაღჩით, ბაღჩაში ჰამაკით და ახალი ბოსტნეულის სუნით.
 ქუჩის კოლორიტებთან: მუდამ მთვრალ ახალგაზრდულ ბირჟასთან,  მოხუცების გადაძახილთან, ბავშვობის მეგობრებთან, მეზობლის ცხენებთან, არხთან და თვალუწვდენელ საძოვრებთან რომლებიც თრიალეთის ქედს უერთდებიან გეგონება... თითქმის ყველაფერ პირველთან ჩემს ცხოვრებაში: სუნთქვასთან, ტირილთან,  კბილთან, ტრამვასთან, სილასთან, მეგობრებთან, გატაცებასთან, სკოლასთან, შატალოსთან და ა.შ.

ღამემ მოიტანა ფიქრი და მელანქოლია...

დღეს ყვიბისში ავედი...

სიტუაციის დასაზვერად...
სიწყნარე, სიჩუმე და ღამეა მთაში... გარშემო ჭრიჭინები ბაყაყები და ციცინათელები... ზუსტად ის იდილიაა რაც ერთი წელია მაკლია.
 ცივა ბორჯომში. ამოსვლისთანავე ვიგრძენი ეს. შემცივდა ფიზიკურად და სულიერად, ბაბუაჩემი რომ ჩემსკენ ჯოხით მომავალი დავინახე. წინა ზაფხულის მერე არ მინახავს გურამი ბაბუა და დამიბერდა, როგორც ჩანს, ვეღარ წამიყვანს წისქვილში ან ტყეში... მგონია მე რომ არ ვიცვლები, ჩემს გარშემო სამყაროც ზუსტად იგივე რჩება, მაგრამ რატომ მყავს სამყარო ასე ნაჭუჭში გამოკეტილი ვერ ვხვდები... აღარაფერი აღარ იქნება ისე, როგორც ადრე იყო.  ბავშვურად ლამაზი და სულ სხვანაირი...  ადრეა ჩემთვის ასეთი რეკვიემი ჯერ არ დამთავრებულ პრელუდიაზე, დროსაც ვკარგავ ასეთ უაზრო სევდაში, მაგრამ არ გამომდის მოგონებების მიჩქმალვა, მითუმეტეს ყოველ ნაბიჯზე რომ მებლანდება ფეხებში...