თავისით დაწერილი პოსტი

   



     “დღეს, 13 დეკემბერს, ჩვენს დედაქალაქ თბილისში მოსალოდნელია ღრუბლიანობა, თუმცა დღის მეორე ნახევარში მზეც გამოანათებს...”

  “გაცივდები გოგო, ჩაიცვი” სარეკლამო პაუზაზეა გასული მიკი

  მეც ვხვდები რომ მცივა, არა აქ ყინავს, თავად ჩამთბარ სტუდიაში ზის, მე კი გაყინულ სამზარეულოში და წუთში ერთხელ ვუყურებ ტელეფონის ეკრანს.

  სულ ერთია რას იძახიან ამინდის პროგნოზებში, ჩემს გარეთ გაყვანას მაინც არავინ აპირებს.

  მთელი თვის განმავლობში პირველი, სრულიად თავისუფალი დღე მაქვს, და სრულიად თავისუფლად ვატარებ სახლში. გადავიფიქრე კლუბში წასვლაც, დღეს ისეთი პირი უჩანს ფუნიკულიორზეც ვერ წავალ, აბი დამირეკავს და მეტყვის დაღლილი ვარო, მე კი ახლა ყველაზე ნაკლებად სახლში ჯდომა მინდა...

 

   “მინდა თოვდეს,

   ქსოვდე წინდას...” მითხრა რატიმ... ამის სანაცვლოდ კი გარეთ საერთოდ არ თოვს და მე წინდის მაგივრად ხელთათმანს ვქსოვ, ჩაის ვწრუპავ და ჩემს წინ სავარძელში ჩაფლულ რატის ვუყურებ... ბოლო დროს აშკარად გასუქდა... ბევრს სვამს და ლექსებსაც ვეღარ წერს

  “გოგო, შენ შენს თავს მიხედე...  გამოცდები კარზეა და შენ ისევ უიღბლო რომანის ტყვეობაში ექცევი”

წერილი ჩემს ჯარისკაცს

დღეს ავტობუსით მგზავრობისას, რა თქმა უნდა გადაღლილი ვიყავი და მოწყენილი ამის გამო, ვუსმენდი რომელიღაც რუსულ სიმღერას, სავარაუდოდ “Малиш”-ს, როცა ნაცნობი სურნელი ვიგრძენი სუნამოსი...  ოდნავ ტკბილი, მკბენარი და მამაკაცური...  კარგად იცი როგორ ვიცი ჩემი გონების წვალება სანამ სასურველს მივაგნებ. ხოდა, მეც ვიფიქრე, სანამ არ გამახსენდა რომ ჩემი ჯარისკაცი, მაშინ ჯერ ისევ “შინაური ჰიპი” ხმარობდა ხოლმე ამ სუნამოს, მეც ყოველ მასთან გასვლაზე ცოტას ვიპკურებდი ხოლმე, ამიტომ იყო ის ასე ნაცნობი. იმავე წამს საშინლად მომინდა გვერდით მყოლოდი, მენატრებოდი ყოველთვის, მაგრამ ეს რაღაც სხვა იყო, იგივე გრძნობა როცა გრძნობ რომ რაღაც ნაწილი გაკლია სულის. გადავწყვიტე სახლში მისვლისთანავე შენთვის წერილი მომეწერა... და მეც აქ ვარ!

  როცა ამბობენ  თანაშეზრდილებიო, ზუსტად ვიცი ჩვენი ამბავი ამისი საუკეთესო მაგალითია. მე, ნინო, შენ და ჩემი და დაბადებიდან ერთად ვართ, ჩვენს წინ იზრდებოდით შენ და ქეთი, ყველანაირ საძაგლობას ჩავდიოდით ერთად, ერთ მაგიდაზე ვჭამდით, ერთად ვთამაშობდით, მთელი ღამე ერთად ვუყურებდით ფილმებს, ყოველი დღესასწაული ერთად, ყველა ჭირი, ლხინი, თუ უბრალოდ “პურის ჭამა”, მიყვებოდი შენს საიდუმლოებებს, მეც გიყვებოდი... რა გვქონდა დამალული ერთმანეთისგან?!

   ჩემი ოც წლიანი ცხოვრების  90% თქვენთან მაქვს გატარებული, როცა რამე მიჭირს პირველად თქვენი სახეები მიდგება წინ და საშველად გეძახით, ჩემი აზრით სხვა არაფერი შეიძლება ეწოდოს თუ არა და-ძმური სიყვარული.

მცირე ოდენი

  საღამოს რვის ნახევარია, მე უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში ვზივარ და ვინილზე "Ghostbasters"ს ვუსმენ, გარეთ წვიმს, დიდი ფანჯრებიდან მთაწმინდა ჩანს...
  შემომაღამდა, ხვალ გამოცდა მაქვს და მენერვიულება.
 დამღლელი დღის მიუხედავად მაინც ვგრძნობ ენერგიის მოზღვავებას, რომ წავიდე ალბათ ქვეყნიერების  კიდემდე ვივლი გაუჩერებლად.
  ალბათ ასე იმიტომ ვარ რომ თიტქმის ცარიელ სამკითხველოში ვზივარ და ისეთი სიჩუმეა ჰერმეტულ ფანჯრებში  მანქანების ხმაც კი შემოდის, დახლთან ჩემი საყვარელი  ბიბლიოთეკარი ზის, გარშემო მკრთალი შუქი და წიგნებია... ანუ, ყველაფერი ისეა, როგორც უნდა იყოს... იდეალურად.
   ახლა ვიცი, ჩემი მეორე მე, გლდანში, სახლში ზის, ალბათ ისიც სწავლობს, ჩემთან რომ იყოს თან წავიყვანდი, თმაში წვიმის მძივებს ჩავუწნავდი და ვატარებდი, სანამ არ შემევედრებოდა სახლში დავბრუნდეთო, ყველაფერი რისი გაკეთებაც  მდომებია, რაც მიოცნებია მისი მონაწილეობით, ახლა კი ოცნებაში ვარ, მაგრამ თურმე მის გარეშე.
  ხვალ შემოდგომის ბოლო დღეა, ლოგიკურია უნდა წვიმდეს, ხეელს ბოლო ფოთლები დაცვივდეს, სადღაც გაქრეს რომ ქალაქი ზამთრის შესახვედრად მოემზადოს, მერე დაიწყება თოვა და ითოვებს გაზაფხულამდე...
   გავაჭრელე და დამრჩება კერძო სამართალი სასწავლი...
  

გილოცავ დაბადების დღეს მამიკო.

ჩვენი ისტორია დაიწყო დიდი ხნით ადრე ჩემს გაჩენამდე, შენ ძალიან მელოდი, ალბათ ყველაზე მეტად მე მელოდი, რასაც კი დალოდებიხარ ცხოვრებაში, და უკვე გიყვარდი მთელი გულით, როცა ადებდი ყურს დედას მუცელს. ზუსტად ვიცი რომ როცა პირველად მე დავიბადე და ვიყვირე, შენ სიხარულისგან ტიროდი. დედამ მომიყვა რომ შენ იდექი მისი პალატის ფანჯარასთან და რაღაცას უყვიროდი, იმის გამომხატველს თუ როგორი ბედნიერი იყავი, ხელში გეკავა ყვავილები რომლების შეტანა არ შეიძლებოდა პალატაში და მღეროდი სიმღერას რომელიც მას არ ესმოდა, იმიტომ რომ ფანჯრები დახურული იყო, შენ ეს იცოდი მაგრამ მაინც ჯუტად აგრძელებდი სიმღერას და ყვირილს.
ბავშვობიდან მახსოვს შენი ხელები ჩემს საწოლზე მიჭიდებული და ის როგორ ვერ მეკარებოდი პატარას, უსუსურს და მოღიალეს, ზუსტად შენ იყავი მაშინ ყველაზე უსუსური რომ შენს პირველ შვილს ვერაფრით შველოდი.
ზუსტად შენ იყავი ყველაზე მომთმენი და ყურადღებიანი ყველა ჩემი მასწავლებლებიდან, ზუსტად შენ მასწავლე როგორ შემეყვარებინა და გამეცნო ეს სამყარო შენ ყოველთვის იცოდი როგორ გეზრუნა ჩემზე, ნუ ცდილობდი მიანც…
იცი ყოველთვის მაკლიხარ შენც და შენი სიტყვებიც, ვიცი რომ ბევრს მუშაობდი, მაგრამ ვიცი რომ ამას მხოლოდ ჩვენთვის აკეთებდი.

როცა ტვინი უნდა დუღდეს...

   ტვინის მაგივრად დუღს მოპარული სიმინდის ტაროები გაზზე, ზაფხული ეშხშია შესული, გაგანია აგვისტოა, თუმცა მზე კაი ხანია არ მინახავს, შესაბამისად არ აქვს აზრი მდინარეზე ან ტბაზე წასვლას, არც მეგობრებთან, მხოლოდ ერთია აქ, დანარჩენები ან უცხოეთში გაიფანტნენ ან  დედაქალაქში იხრჩობიან, სურამში ხალხი არაა... 24 საათს ვხარჯავ ველოსიპედზე და სახლში...
   ამ უკანასკნელის წყალობით მთელი ზაფხულის განმავლობაში 6 კილო მოვიმატე. მახსენდება ძველი ან ვპოულობ ახალ რეცეპტებს და მერე ყველაფერს საკუთარ თავს ვასინჯებ... არ მგონია ცუდად გამომდიოდეს კეთება, ხანდახან ვფიქრობ ხოლმე კიდეც კულინარიული ბლოგი ხო არ გამეკეთებინა, მერე გადავიფიქრე bloggerის ამისთვის შეწუხება და app store-ში აღმოვაჩინე evernote  მთელი თავისი დიდებულებით...
  ვინც ჩემს დღეში ხართ მინდა რამოდენიმე ტვინისამადუღებელი რეცეპტი შემოგთავაზოთ ამ გაგანია ზაფხულისთვის

 პიტნის კოქტეილი

ერთიანების ბოლო დღე

 

   

დღეს ერთიანების ბოლო დღეა, რამოდენიმე საათში 20 წლის გავხდები.. მერე შემეკითხებიან, როგორია 20 წლის რომ ხარ?  ჯერ არ ვიცი ამ კითხვაზე პასუხი, თუმც აგერ უკვე საუკუნის მეხუთედი განვლე... რა გავაკეთე ამ ხნის განმავლობაში მნიშვნელოვანი?

   პირველ რიგში ალბათ ის რომ-

   20 წინ ხუთშაბათს, 1 აგვისტოს, დილის თორმეტ საათზე დავიბადე,

   ვიპოვე საუკეთესო მეგობარი, რომელტან ერტადაც დღემდე მოვდივარ,

   ვიარე ბაღში

   ვიარე სკოლაში,

   მასწავლებლებთან,

   დავამთავრე სკოლა,

   ჩავირიცხე უნივერსიტეტში, ეხლა აღარ მინდა მაგრამ მაინც,

   შევიძინე მეგობრები, მათზე უკეთესი არ შემეძლო მთელ უნივერსიტეტში მენახა,

   ვიმუშავე,

   ავიღე პირველი ხელფასი,

   მერე ვიარე გასაუბრებებზე...

  ჯერ სულ ესაა, რომ ვუყურებ წარსულს  ვერფერს ვამჩნევ მნიშვნელოვანს გაკეთებულს, იმის მიუხედავად რომ ვიყავი შვილი, და, დეიდაშვილი, მეგობარი და საუკეთესო მეგობარი ვერ ვიტყვი რომ საუკეთესო ვიყავი, ვნანობ ამის გამო, ბევრ რამეს შევცვლიდი რომ შემეძლოს უკან დავაბრუნო წარსული, ალბათ ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა, ყველა ცოცხალი მეყოლებოდა და ხვალინდელ დღესაც პომპეზურად ავღნიშნავდი. მზა პასუხები არავის აქვს ჯობია ბოდიში მოვიხადო, წარსულს მივაფურთხო და წინ გავიხედო.... თუცა ახლა მომავალი უფრო მასევდიანებს. აქამდე წლების მომატებასთან ერთად დამაკლდა ენთუზიაზმი სწავლაში, ურთიერთობებში, ხანდახან ისეთ საშინელ ხასიათზე ვერ ვარ ჩემი თავი მე მეზიზრება, ამ ხნის განმავლობაში დავკაგე მისწრაფებებში ყველაფერში, ადრე მქონდა მიზნები, მეგნა რომ ცხოვრება ყველაფერს ისე მაჩუქებდა როგორც წარმომედგინა, სინამდვილეში ეს ყველაფერი მხოლოდ მე და ჩემმა ბალიშმა ვიცით, მეტმა არავინ.

top-ები

  Facebook მგონი ყველაზე პოპულარული სოციალური ქსელია მსოფლიოში, ასობით ადამიანის პროფილს ვათვალიერებთ დღის განმავლობაში და ასობით ადამიანი გვათვალიერებს.  ძირითადად გაზიარებული (უაზრო) სურათებით და სრულიად უაზრო და ძალით პოლიტიკური სტატუსებითაა გადავსებული ჩემი მეგობრების კედლები, ზოგჯერ ისეთი სისულეები წერია მეცოდება საკუთარი თავი რომ ამ ყველაფერს ვკითხულობ, თუმცა ეს მიიღეთ მხოლოდ, როგორც ჯანსაღი კრიტიკა, მე არ ვამბობ რომ ჩემი კედელი ფილოსოფიური შეგონებებითაა სავსე, მაგრამ ვცდილობ როგორმე აზრიანი და განსხვავებული იყოს, რაც ნაკლებად მოწონს ხალხს.

   ცოტა ხნის წინ ერთი ბიჭის პოსტი წავიკითხე, გაკეთებული ქონდა ტოპ 13-ეული მეგობარი გოგონებისგან, მე რიმეიქი გამომივიდა იმისა, მაგრამ რაცაა ესაა, გთავაზობთ 10 აზრიან ჩემს მეგობარ მამაკაცს და 10 ჩემს მეგობარ ქალს რომელთა კედელსაც სიამოვნებით ვსტუმრობ.
  უნდა ვაღიარო, გამიჭირდა მამაკაების რაოდენობის 10-მდე დაყვანა და ქალების რაოდენობის 10-მდე აყვანა, დანარჩენების კედლები, ვისაც პრეტენზია აქვს აქ მოხვედრაზე ან მე არ მიმაჩნია ისინი საინტერესოდ, ან ისე ახლოს არ ვარ თქვენთან რომ ამ ათეულში ჩაგსვათ (ყველაზე ახლო მეგობრები შიგ გამიზნულად არ შემიტანია, გარდა ირაკლი სარდალაშვილისა)
 
MALE

გიორგი ექსეულიძე

 

წლის იმედის გმირი - ავთანდილ მამალაშვილი

Oasis Festival in Mtskheta

 აი, გამოცდას რომ ისეთ დროს დაგმთხვევენ როცა ყველაზე კარგი დღეების გატარებას აპირებ. ფუ, ბლიად!
   გასული თვის 22 რიცხვში მქონდა მასეთი შაბათი, ორი გამოცდა ინგლისური და კერძო ერთ დღეს მქონდა ერთსა და იმავე დროს, ნამდვილად არ მქონდა აღარც ხალისი და აღარც ნერვები მცხეთაში წასვლისა, მაგრამ მერე როცა ეს ორი დამთხვეული უკვე გასულ საათებში დავტოვე მაინც გადავწყვიტე წასვლა, მაინც მთელი დღე იქაც უსაქმურად უნდა ვყოფილიყავი.
  მე და ირაკლი შემთხვევით წავაწყდით ლიგამუსში პრეზენტაციას სადაც მუსიკალური ფესტივალისთვის მოხალისეების ეძებდნენ (და მოხალისეები უფასოდ დაესწრებოდნენ კონცერტებს) და აპლიკაციები შევავსეთ, მერე ირაკლიმ გადაიფიქრა წამოსვლა და დავრჩი მარტო მე, ისე წავედი მცხეთაში რომ ვიცოდი 3000 კაციდან  არც ერთი არ იქნებოდა ჩემი ნაცნობი (ორგანიზატორების გარდა) და არც მუღამზე ვიყავი ხალხის გაცნობისა.
 

ჭიაკოკონა ანუ კიდევ ერთი ბავშვობისდროინდელი ისტორია

    ეხლახანს აღმოვაჩინე რომ მოგონებების ჩანთა, მითუმეტეს თუ ის სასიამოვნო წუთებით არის სავსე მძიმეა, რთულია, ყოველ გახსენბაზე რომ ნაწლავებს გიხლართავს და ხერხემალში გხრის...
   ჩემი ცხოვრება ხანგრძლივი მოგზაურობაა გასულ დროში, ჩემს ბავშვობაში, როცა  სამწარო ჩემს ქალაქს არ ცდებოდა და აქაც ყველაფერი ისე იყო როგორც უნდა ყოფილიყო...
   ჭიაკოკონა კიდევ ერთი დღე იყო ჩემი უბნელებისთვის რომ განსხვავებულად გაეტარებინათ საღამო, ყველამ იცოდა რომ წარმართული იყო, მაგრამ მაინც, ჯიუტად აგრძელებდნენ მის აღნიშვნას და ბავშვებსაც გვასწავლიდნენ.
   გაზაფხულზე მამაჩემი ვაზს რომ გასხლავდა ლერწამს კონებად დააწყობდა  უმეტესობას ინახავდა მწვადისთვის(მომავლისთვის),  დანარჩენს ცალკე გადააწყობდა, რათა აღდგომის წინა ოთხშაბათს საღამოს სახლის წინ დაგვეწვა...
  ბავშვებისთვის ეს ოთხშაბათი თენდებოდა ინსტრუმენტების და ტანსაცმლის ძებნით, ამპულების მოპარვით სამედიცინო ყუთებიდან და მეორე დღეს დაბანის მოლოდინით. დილიდანვე იწყებოდა მანქანის ძველი ბორბლების შეგროვებაც.

შიზოფრენია

               "გაჭირვებულს ქვა აღმართში მიეწევაო"
  ასეა, ყველაფერი ცუდი ერთმანეთის მიჯრით უნდა მოხდეს, მეც ჩემს სულში სიმშვიდეს და სიწყნარეს არ ვუშვებ... ალბათ მათ ვუფრთხილდები, გზას ვერ გაიკვლევენ წლობით ერთმანეთში გადახლართულ ჯაგნარში რომელის ყველაზე ბნელი კუთხეებიდან დღის სინათლეზეც გამოვიდნენ...
   ქიმერები, რომლებიც  ამ კარგა ხნის შეუკრეჭავ ლაბირენთებში იყვნენ დაკარგულები  ზედაპირისკენ მოცურავენ, ვიკარგები მათში, ისევ ვუყვარვარ, თავს მევლებიან... მე ხომ ამდენი დრო მაქვს მათთან გატარებული, მერე კი მივაგდე, დავივიწყე მე ხომ სამყარო ნათელი და ბედნიერი მეგონა, სულ ცოტა ხანს... ახლა ისევ უნდა მივხედო ჩემს ინგლისურ ბაღს, უნდა გავასუფთაო, ხელები მიწით დავისვარო, ოფლი დავღვარო, მერე დავდგე და ისევ კვირებით ჩავიკარგო მათში...

   ამიტომაც ვდგავარ  მე, სულით შიშველი, გონებადაბნელებული და გზა არეული ზღვარზე, რომლის იქით დიიიდი, დიიიდი გზა იწყება ბნელით მოცულ უფსკრულს წვერისკენ მიყვება და იმის იქით.... იმის იქით  შიზოფრენიაა!