შე-ვაჯამოთ ძველი

2011 წლის ბოლო დღემ ათვლა ეს-ესაა დაიწყო...

  ჩემი წელი გადის. ამ წელს დიდი ხანი ველოდი. მეგონა, რაღაც განსაკუთრებული მოხდებოდა და ალბათ, ასეც არის. გააჩნია, რა კუთხიდან მივუდგებით საკითხს. მიმატების, გამოკლების, გაყოფის, გამრავლების და ორუცნობიანი განტოლების ამოხსნის შედეგად, რაღაცნაირად დავადგინე ამ წლის 30% ბედნიერი იყო ჩემთვის და ძალზე სწრაფად გავიდა ეს წელიწადი... მისალოცი კი არაფერი მაქვს ჩემი თავისთვის, არც ძველიდან მაქვს  რამე ისეთი მოგონება დარჩენილი რომ მეთქვა - გაჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ! თუმცა არა, მთლად ასეც ხომ არ ყოფილა. წამი გაჩერდა naec.ge ზე რომ შევედი და " ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში" რომ ვნახე ჩემი თავი. გაჩერდა კი არა გაიყინა, იმდენად რომ გამახევა და მერე რომ გადნა ცრემლებად იწვიმა ჩემი სხეულიდან...
წამი გაჩერდა სამი წლის მერე ნასრაშვილ გიორგის გაჩერებაზე თვალი რომ შევასწარი, მას მერე, ანუ უკვე სამი თვეა მისი სახით ძალიან კარგი მეგობარი დავიბრუნე...

წერილები წარსულიდან

ამ გაზაფხულზე მამაჩემი ბოსტანს რომ ბარავდა აღმოაჩინა ყუთი, წარწერით ”Do Not Open Until 2013" ყუთი გვარიანად იყო შელახული და დანესტიანებული, როგორც კი დავინახე, მაშინვე გამახსენდა ყუთი, რომელიც სამი-ოთხი წლის წინ დავფალი აქ. შიგ ჩავდე წერილები, რომლებიც მანამდე ჩემი თავისთვის მიმიწერია... მე ვწერდი მომავალ მარუს, რომელიც, კაცმა არ იცოდა როგორი ადამიანი იქნებოდა, ვუბრაზდებოდი, ვკიცხავდი, ვეფერებოდი და კიდევ უამრავი ეპითეტით ვამკობდი და მიუხედავად იმისა  2013 წლისთვის რომ იყო განკუთვნილი, გულმა არ მომითმინა და გავხსენი.


ყუთიდან ამოვარდა ნესტის მწველი სუნი და თან მოიყოლა ბავშვობიდან მონაბერი მაისის სიო. პირველივე კონვერტს დავტაცე ხელი და აჩქარებულად გავხსენი. გაურკვევლი გრძნობა დამეუფლა, ისევ მომინდა პატარა ვყოფილიყავი, ცხოვრების მოზაიკა ჯერ ისევ თავისი გზით რომ მიდიოდა და არაფერი მანაღვლებდა.

3 ნოემბერი 2011 წელი

  ამ ბოლო დროს სიახლეებზე ბევრი მომდის ლაპარაკი, არადა ბოლო ორი თვეა სულ სხვადასხვანაირია დღები, რაღაც პონტში არ მომწონს ეს, არადა მთელი ცხოვრება ამაზე ვწუწუნებდი და ამას მიველტვოდი, დადებითი მხარე უფრო მეტი აქვს ამას, ვიდრე უარყოფითი, პირველ რიგში, როცა ყველა დღე განსაკუთრებული და გამორჩეულია, გიხარია მზის ამოსვლა, გათენება. მეორეც, უამრავი ახალი მეგობარი მყავს, რომლებთანაც თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ, ჯერ–ჯერობით მაინც. ძალიან კარგი ლექტორები მყავს, ჩემთვის უზომოდ ჭკვიანები და უზომოდ განათლებულები. თავის პონტში ყველა მაგარია.ჭკადუა ყველაზე დადებითი განწყობის ლექტორია, ლადარია ყველაზე წყნარი და კონტაქტური, ლიპარიშვილი გიორგი ძალიან საყვარელია, თან ინფორმატიკის ლექტორია და ისეთ რაღაცეებს ვიგებ მისგან, რაც მჭირდება ჩემს ყოველდღიურობაში, ამასთან ერთად ლექსებს წერს, ჰაიკინგი უყვარს და სურათების გადაღება, იმის მიუხედავად ჯერ ახლოს რომ არ ვარ მასთან, მგონია საინტერესო ადამიანია..


  დააა, ჯოხაძე გია, ადამიანი რომელმაც გამაოგნა, დღეს პირველად შემოვიდა ილია ჭავჭავაძეზე ჩაატარა ლექცია და ძალიან მომეწონა, 90% ვიცოდი მისი მონაყოლიდან და მაინც ისე ვუსმენდი თითქოს პირველად გამეგოს, მიდოდა მისი ნალაპარაკევი სულ დამემახსოვრებინა მაგრამ ვერ შევძელი. ერთი რამ, რაც ყველაზე კარგად დამამახსოვრდა, მან თქვა რომ როცა ადამიანი თავის ეგოს დათრგუნავს და მის მაგივრად სხვას ისე შეიყვარებს როგორც საკუთარ თავს, მაშინ ხდება ის ნამდვილი ადამიანი და მაშინ თვლიან სხვები ყველაზე სულელად მსოფლიოში.



არადა ეს რაღაცა ძალიან პირადულია, ძალიან ინტიმური და სხვა ვერაფრით გაიგებს ამას. პირადად მეც, როგორც ყოვლად უცოდინარს ასეთი წარმოდგენა მაქვს სიყვარულზე. მთელი ცხოვრება ტანჯვა–წამებით რომ ელოდო მას, მაინც უნდა იცადო, იმიტომ რომ ცხოვრებაში არსებობს ისეთი წუთები, რომელთა გულისთვისაც ღირს თავის და წლების  გაწირვა.

როგორც ნუცამ თქვა, ის ქალაქი უნდა გიყვარდეს, სადაც კარგად გრძნობ თავსო. მე ვთვლი რომ თბილისში ბედნიერი ვარ, იმის მიუხედავად გიუნეს სულ რომ ვერ ვნახულობ და ძალიან რომ მაკლია, ბოლოს და ბოლოს მისით ხომ არ შემოიფარგლება ჩემი ცხოვრება, შევეგუე კიდეც ამას და აღარც ვცდილობ თავი გავაბეზრო.



სამყარო შეიცვალა, მარტო შავ–თეთრი აღარ არის, ფერადდება. მომწონს მე ასეთიც. გიორგის რომ გაეგო ალბათ იტყოდა ჩემი წვლილი შევიტანე შენშო, მაგრამ არანაირად არ ეხება  მას ჩემი ასეთი ცვლილება. ყველაფერი ახალი გარემოს დამსახურებაა და ბიბლიოთეკის, სადაც ყველაფერი მავიწყდება წიგნების გარდა.დღე არ გავა, საჯაროში ერთი საათით მაინც რომ არ შევირბინო, სანამ ვკითხულობ დრო დაბარებულივით გარბის, მარტო რომ ვცხოვრობდე გვიანობამდე დავრჩებოდი ხოლმე იქ...
  ფსიქოლოგიურ ლიტერატურაზე გადავედი, ნიცშე და  უზნაძე მაქვს გამოწერილი, რადგანაც შეუჩვეველი ვარ მიჭირს მათი გააზრება, მაგრამ მთავარია რაღაცას ჩვწვდე ჩავეჭიდო და მერე ყველაფერი ნათელი ხდება ჩემთვის. როცა მგონია ნახევარი საათია გასული დავხედავ და უკვე ცხრა საათია Time to back home!
  
    როგორც ამნჩნევთ დამეწყო ისევ ჩემს ირეალურ სამყაროში გადასახლებები, სტატუს–ქვოს ვუბრუნდები ისევ, უკვე აღარ ვიცი რამდენად ცუდი ან კარგია ეს, მე ამ სამყაროში თავს კარგად ვგრძნობ, მეტიც, უიმისიოდ ვერ ვძლებ, ჩემი ეგო იქ ცხოვრობს და ბედნიერია, მე კი... რა ვთქვა, ხანდახან მიქრება კიდეც ეს გრძნობა,მართალია იმითი ბედნიერი ვარ რომ გავხდი სტუდენტი, რომ ვცხოვრობ რადიკალურად განსხვავებულ ქალაქში ვიდრე ხაშურია რომ, მყავს ისეთი კარგი მეგობრები როგორებიც ნუცა, ბაჩო, ნასრა და გიორგი არიან, რომ შევიძინე ისეთები როგორებიც  თორნიკე, მარიამი, სერგო და ირაკლი არიან. ბედნიერი ვარ იმით რომ მითენდება ყოველი ახალი დღე, რომელიც საშუალებას მაძლევს მაქსიმალურად გამოვიყენო24 საათი ახალი გამოცდილების მისაღებად, ვისწავლო რარაც ახალი, შევიძინო ახალი შეგრძნებები. ვიგრძენი პირველი, უდიდესი იმედგაცრუება, უახლოესი ადამიანისგან და ეხლა ვხვდები ესეც საჭირო იყო, რომ ჩემი ფორმირება ადამიანად ახალ სტადიაში გადასულიყო, თუმცა ამან, გარკვეული დროის განმავლობაში ბანქოთი აშენებულ სახლად მაქცია, დანგრევამდე ქარის ერთი წამოქროლება რომ აკლდა, ერთი ნაბიჯი რომ აშორებდა უფსკრულამდე. აი, მართლა ძალიან ვიყავი დათრგუნული ამ ამბით, ლამის დეპრესიამდე მივედი, მაგრამ, ერთ–ერთი ღამეული საუბრის დროს ჩემს ეგოსთან, მივხვდი სხვებიც რომ არსებობენ, ვისთვისაც ღირს კარგ ხასიათზე დგომა.

იმ დღეს, საბა ბითაძე ვნახე. ჩემი ბულიკა! რომ ჩავეხუტე, მაშნ მივხვდი, რომ უზომოდ მომნატრებია, ჩემი ყველაზე მხიარული ადამიანი, ყველაზე კაცი და ყველაზე ჭკვიანი, ძალიან მომნატრებია მასთან გატარებული საათები ( და კიდე ხუთ კაცთან) ძალიან ბევრს რომ ვხვუმრობდით და ვხმაურობდით, ჩემი ცხოვრების წინა ეტაპი რომ დამთავრდა, იმას გაყვა უკან ეგ საათები, ეხლა ჯერი ჩვენზე, ისევ შევინარჩუნებთ თუ არა აწინდელ ურთიერთობას...








                                                                              /მარუ კილაძე/

ეს, ისე..

      რამდენი პრობლემა გხვდება ადამიანს ცხოვრებაში და როგორი რთულია მათი გადაჭრა, რაც უფრო დამოუკიდებელი ვხდები, მით უფრო ბევრ წინააღმდეგობას ვხვდები. მე მგონია, რომ ადამიანს ტანჯვა სიამოვნებს, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვარ, მსიამოვნებს რომ ვნერვიულობ, ტვინს ვიჭყლეტ და მეშინია.. აწმყოსი კი არა, მომავლის მეშინია, წინ ბევრი არაფერი ჩანს, არ ვიცი რა მელის.
ახალი ცხოვრება! ერთი სტადიიდან მეორეში გადავედი, კვერცხიდან ჭუპრში, ჩემნაირ მომთხოვნ ჭუპრს კი ახალ ცხოვრებაში იმდენი რამე ჭირდება. აღარ ვიქნები სკოლაში და მითუმეტეს ჩემს ხაშურში. გამიჭირდება ამდენ სიახლესთან შეგუება, არსთა გამრიგეს ასე ერთბაშად არ უნდა ეჯახებინა ამდენი რამე, ჩემზე სულ არ ფიქრობს?! როგორ უნდა გავუძლო ამდენ შემოტევას, მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში ჩემი თავის იმედიც მაქვს,  თუ აქამდე არ დავყარე ფარ–ხმალი, აწი რაღა გამაჩერებს, მომავლის შიში თუ დავამარცხე, ახალი ცხოვრება ვეღარ გამაჩერებს, მით უმეტეს ვიცი იქ ბევრი ახალი შეგრძნება, ბევრი სასიამოვნო წუთი მელის, ახალი ადამიანები, ახალი მეგობრები, ახალი შეხვედრები, ამ შეხვედრებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანია ორ გიოსთან შეხვედრა. უკვე იმდენი დრო გავიდა, ძალიან არ მინდა იმედები გამიცრუონ, ან გავუცრო მე მათ, მე ხომ ისეთი აღარ ვარ როგორიც 15 წლისა ვიყავი. ნუუ, მე მაინცდამაინც განსხვავებას ვერ ვგრძნობ, მაგრამ, რადგან ხვები ამბობენ აღარაფერია დარჩენილი "ისტერიჩკა მარუსგანო" ესე იგი ასეა.

/10.04.2011/ maru

   იმდენი ხანი შევალიე საკუთარი, სრულყოფილი სახის მორთვა–მოკაზმვას და მისის თვისებების რეალობაში გადმოტანას, თითქმის სულ დამავიწყდა რეალობაში როგორი ვარ. ძალიან დიდი ხანია ვცდილობ ძველი მარუ ავაორთქლო და ის უფრო კარგით ჩავანაცვლო, მაგრამ ამ კომპლექსებს ვერაფერი მოვუხერხე, ეხა რომ ვუკვირდები ვხვდები ისეთად როგორიც სინამდვილეში ვარ არავის არ ვაჩვენებ თავს, ჩემ თავსაც კი. ერთ წუთს ხალხს რომ დავანახვებ მტკიცე ვარ, მეორე წუთში ყველაზე საცოდავი და სუსტი ვარ. დღეს გაკვეთილზე რომ შევედი, ღრმა დიხანიეთი ვცდილობდი დავწყნარებულიყავი, საბა მეუბნევა რა გჭირსო, მეთქი არაფერი, როგორ არაფერი ბულიკ რა დაგემართაო და რომ ჩამეხუტა ისევ დავიწყე ტირილი. ზუსტად კი ვერ ვარქმევ სახელს რაც მემართება იმას, მაგრამ არანორმალურია რომაა ჩემთვის ეს ყველაფერი თანდათან ვრწმუნდები ამაში. ეს ყველაფერი იქიდანაც მოდის, ვფიქრობ ჩემი ცხოვრება ჩემს გარდა ყველას ეკუთვნის: მშობლებს, ნათესავებს, ყველას, ვინც ჩემს გარშემოა ანუ ყველა თავის ჭკუაზე ატრიალებს და მეც პუპეტივით მათი დაწერილი სცენარით ვმოქმედებ და ძალით ვაქნევ თავს ყველაფერზე, ოღონდ სხვებს არ ვაწყენინო და ვთანხმდები ამიტო. სადამდე გაგრძელდება ასე არ ვიცი, იმედია რამოდენიმე თვეც და ახალი ასაკი და ახალი გარემო მიშველის რამეს.

როცა ვბრაზდები მტკიცედ ვწყვეტ შევცვალო რამე მეთქი, მაგრამ მერე სულ ერთი სიტყვა, ერთი გამოხედვა სხვების და ყველაფერი თავიდან იწყება, ალბათ იმიტომ, რომ აღარ მაქვს  სურვილი შეწინააღმდეგების, გაზაფხულის ადიდებულ მდინარეში ჩავარდნილი ტოტივით ვარ სადაც უფრო ძლიერია დინება ქვებზე რომ მარახუნებს  და სადაც მდორეა იქ მაჩერებს, დამყაყებულ ნაპირზე, ერთი ასეთი ნაპირი მგონია ჩემი ახლანდელი პერიოდი, აქ ძნელად თუ მოვა გაზაფხული და ჭაობს ახალი, აქაფებული ზვირთებით შეცვლის,  როგორც მიხვდი ჰაერივით მჭირდება ახალი მძაფრი განცდები, სკაიდრაივზეც არ ვიტყოდი უარს, ოღონდ რამე შეიცვალოს ჩემში.

ჩიტების ჭიკჭიკის ბრალია თუ ჰაერში დატრიალებული "რაღაცნაირი" სუნისა?!

დღეს უკვე 12 მარტია.
ბუნების რეანიმაცია ხდება ხალხოოო...
რაც არ უნდა ვიძახო ზამთარზე მეკეტება მეთქი, გაზაფხულს მაინც აქვს თავისი განსაკუთრებული თვისებები, რომლითაც გავლენას ახდებს ჩემზე. მაგალითად აგები გავიხადე და კედები ჩავიცვი.
ცა უფრო ლურჯი გახდა, მიწა უფრო წყლიანი... დაა ხეებს ჯერ არ დავკვირვებივარ... მალე მოვა აპრილი, ყველაზე ძალიან მიყვარს გაზაფხულში ეს თვე. გაყვავილებული ხეები, პირველი ყვავილები გაზონებში, ბალახი, ჩიტები აშკარად ეტყობა გამოცოცხლება ბუნებას. დაა მინდვრის ყვავილები.... გოგო ვარ და ყველა გოგოსავით მეც მიყვარს ყვავილები, მხოლოდ მინდვრის(ვარდები და "მკვდრის ყავავილები" არა) მიყვრას როცა სახლის ყველა ოთახში ყვავილებია, მიყვარს როცა ყვავილები ქოთანშია, ლარნაკშია, მინდორშია, ეს უკანასკნელი ყველაზე მეტად... მიყვარს ყვავილები თმაში...
ყაყაჩოები მიყვარს კიდევ ყველაზე ძალიან... აზრზე არ ვარ რატო მაგრამ მიყვარს... მაისში ამწვანებულ ყანას რომ გადახედავ და კოპლებივით რომაა შჲგ ჩაქსოვილი ყაყაჩოს სიწითლე ჟრუანტელმა შეილება დამიაროს (ყაყაჩოსა სიწითლითა ყანა დაუმშვენებია)
ასე რომ თუ ამ გაზაფხულზე ჩემი გახარება გინდათ მაჩუქეთ მინდვრის ყვავილების თაიგული ბევრი ყაყაჩოთი :))

ცოტა მომივიდა ლაპარაკი... მე მივდივარ და გიტოვებთ ულამაზეს სიმრერას და ულამაზეს ყვავილებს

  

Be Stupid! ანუ უკვე საგრძნობია გიორგის გავლენა

IREX-დან მოვდივარ. ფანჯრიდან ხალხს ვაკვირდები... დაზაფრულები მიიჩქარიან სადღაც, წაშლილი სახეებით დაშტერებიან ტროტუარს... აპათიაა შემოპარული ქალაქში და ამჯერად მე ერთადერთი ვარ რომელსაც ეს არ მაწუხებს... ემოციებით გავსილი და აჟიტირებული  ვბრუნდები სახლში და მინდა! მინდა! მინდა! მინდა ისეთი საქციელი ჩავიდინო  წამით მაინც რომ გავაღიმო ყველა,  მე თავს ჩავთვლი ყოვლისშემძლედ თუ ამას მოვახერხებ, თუნდაც მერე წავიდნენ და ერთმანეთს მოუყვნენ 

-ნახეთ ის სულელი გოგო?!  რამდენი მაცინა. 

-მაგისთვის მადლი იქნება სურამისკენ გასტუმრება (ხაშურელებისთვის სურამი საგიჟეთის მეტაფორაა:)))

ეხლა ვფიქრობ, სულ უნდა ეცადო  გაამხიარულო გარშემომყოფები თუნდაც შენ თვითონ არ იყო სახარბიელო სიტუაციაში, თუნდაც დაარქვა შენს თავს ცხოვრების კლოუნი, აბა დაფიქრდი ბედნიერებას თუ არ განიჭებს შენი ახლობლების გაღიმებული სახე...

ფემინიზმი, 8 მარტი, მე....

ფემინიზმი


XX საუკუნის ომებმა დიდი გავლენა მოახდინა ადამიანთა ცხოვრებაზე და გაჩნდა კიდევაც ახალი პრობლემები. ამ დროს დაიწყეს ქალებმა ბრძოლა თავიანთი უფლებებისათვის.
 ფემინიზმის ჩანასახები პირველად ჩინეთში გამოჩნდა, თუმცა მალევე დაივიწყეს. XX საუკუნეში  ეს მოძრაობა განაახლა მერი უოლსტოუნკრაფტმა თავისი წიგნით "ქალთა უფლებების დაცვის შესახებ"... ამის მერე ნელ-ნელა აგორდა თვითმოძრავი ჭური.... ლოგოთი " Down with the MEN and Up with the WOMAN"
ქალთა უფლებებისთვის ბრძოლა ყველაზე საინტერესოდ ბრიტანეთში წარიმართა... სუფრაჟისტები ემელინ პენჰერსტის მეთაურობით ხშირად მიმართავდნენ უკიდურეს ზომებს ( შიმშილი, ალყა,) პირველი მსოფლიო ომის დროს სუფრაჟისტებმა მამაკაცების ადგილი დაიკავეს ფაბრიკა-ქარხნებში.

უმისამართოდ... (9მუხა (село: девятъ дуб )

ისეეევ ვწერ, სხვა გზა არაა ფურცლის მეტი სხვა მაინც არავინ მისმენს...


ასე მგონია არ უყვარვარ და ეს მხოლოდ ჩემი ფანტაზიაა თითქოს მისი მზერა, ყოველი თბილი სიტყვა მე მეკუთვნის, მე რა ვიცი აბა იქნებ ყველას ასე თბილად ექცევა, იქნებ მე მისთვის რიგითი ადამინი ვარ მისივე წვალებით აშენებულ კოშკში ძალით შეჭრილი....


ვზივარ მწვანე ბალახზე და ნება-ნება ვუბერავ სულს ბაბუაწვერას... ოცნებით, ფიქრებით დამძიმებული მისი ნარჩენები სიოს მიყვება ფართხალით... მე მასზე ვოცნებობ და ის...? რა იქნებოდა ერთხელ მიანც მოვნატრებოდი, ერთხელ მაინც ეფიქრა ჩემზე...


ცუდია ბიჭები გარეგნულ სილამაზეს რომ აფასებენ მარტო... თავს არ ვიქებ... არა! და ვინ გითხრა ლამაზია მარუო.... არააააა! არა მე ვკივივარ -არა! ჩემი ეგო -ხო! შეიძლება ის მართლაც ლამაზია... ამგრამ არა მე, არა რეალური მე...


ერთხელ მაინც, თუნდაც ერთხელ რომ მეგრძნო შენგან სულ ერთი ბეწო ყურადღება... ცაზე მაღლა ავვარდებოდი და ვიცეკვებდი ქათქათა ღრუბლებთან ერთად... წვიმას ჩამოვყვებოდი... ნამად დავვარდებოდი ყაყაჩოს ფურცლებზე...


ოდესმე მივარდნილხარ ვინმესთან, გასრესამდე შემოჭდობიხარ და მიგიცია მთელი შენი გრძნობები?! არა, მეც ვიცი ეს ყველაფერი შენგან ისევე შორსაა როგორც ჯოჯოხეთი სამოთხიდან...

სიბერე

სიბერე ჩვენი ცხოვრების საფეხურია, რომელსაც, ისევე როგორც მის სხვა ეტაპებს, აქვს საკუთარი სახე, საკუთარი ატმოსფერო და ტემპერატურა, საკუთარი სიხარული და დარდი.
დაბადება - ბავშვობა - სიჭაბუკე - სიმწიფე - სიბერე - ეს ყოველი ადამიანის გასავლელი გზაა, რადგან სიბერე კანონზომიერი პროცესია, იგი სიცოცხლის შემადგენელი ნაწილია, განუწყვეტელი ბიოლოგიური ცვლილებების შედეგი.
ადამიანის სხეულში სამოცი ტრილიონი უჯრედია, დროთა განმავლობაში ისინი ბერდებიან, კარგავენ ფუნქციებს, კვდებიან... ადამინის დაბერებას არა მარტო გარეგნულად განსაზღვრავენ.... მას ყოველთვის ახლავს თან თავისებური სევდა, განვლილი ცხოვრების, წარსულში დარჩენილი ახალგაზრდობის ნოსტალგია. ჩვენი მშობლები, ბებია-ბაბუები,  ოდესღაც ახალგაზრდა, ლამაზი, ენერგიული ადამიანები, დღეს სუსტი და მგრძნობიარე, საოცრად გულჩვილი მოხუცები არიან. იყო დრო, ისინი გვასწავლიდნენ ცხოვრებას, ახლა კი ჩვენ მათ პატარებივით ვეპყრობით და დამრიგებლური კილოთი ვესაუბრებით.

დამეთანხმებით ყველა მოხუცს უჩნდება ზედმეტობის გრძნობა, კონტაქტს კარგავს ოჯახის წევრებთან და ხდება გაუცხოვება... გრძნობა რომელიც ყველაფერზე გაღებინებს ხელს, ხდები ჩუმი და გინდა გაქრობა... ან არ თმობ შენს პოზიციებს, რომლებიც ახალგაზრდებისთვის საკმაოდ მოძველებული...

ღმერთოოო... მე რომ დავბერდები... ჯერ შორსაა ჩემგან.. მაგრამ ხანდახან მაინც დავფიქრდები ხოლმე ამაზე... როგორ უნდა შევეგუო? სიკვდილი და სიბერე ხომ თითქმის ერთი და იგივე ცნებებია...
მარტო არ მინდა სიბერე გავტარო.. ანუ ისე "ჩემი კაცი" ჩემზე ადრე წავიდეს ამ ქვეყნიდან... იმაში კი ეჭვი მეპარება მე საკურთხეველთან მნახოთ, ანუ გოგოებო ტყუილად ოცნებობთ , როდის იქნება შენი "ფიესტაო"... ხო და სიბერე.... არ მომეკაროთ ჯაჯღანა მოხუცი ვიქნები... წავჩანჩალდები დილაობით პარკში და მოვჩანჩალდები მზის ჩასვლის მერე... დამლაპარაკებელი ესღა მეყოლება, ანუ მიხვდით? მარტო მინდა ცხოვრება არავინ რომ არ შევაწუხო.. ტკივილების ფონზე გაგრძელდება ჩემი არსებობა.. ეს იქნება ტკივილები ფიზიკური და სულიერი... საწოლის თავთან, ტუმბოზე მთელი აფთიაქი, "ადელფანი".... "ვალიდოლი".... "კლოფელინი"... "დიმესილი".... ბევრი დრო მექნება ფიქრისთვის გავიხსენებ რაღაც-რაღაცეებს და ვინანებ ბევრ რამეს...ყოველ დღე დავიტირებ ჩემს ახალგაზრდობას (ახალგაზრდობას თორემ... :))) დავიტირებ ადამიანებს რომლებიც მიყვარდა და აღარ იქნებიან... საშინელი დრო იქნება ჩემ ცხოვრებაში... ყოველი ტკივილისას სიკვდილს რომ ვინატრებ... მოვა დრო და სარკეში ჩახედვის შემეშინდება, ჩემს თავს იმ სიმახინჯისთვის გავლანძღავ, რასაც დრო მომიტანს...

მინდა რომ სიცოცხლის ბოლო წლები გავატარო სადმე მიყრუებულ სოფელში, ბუნებასთან ახლოს... ყოველ დღე ბუძილნიკის მაგივრად ძროხის ბღავილი  და მამლის ყივილი მაღვიძებდეს, ვჭამდე ნატურალურს... ვიჯდე "ბირჟაზე" და ვლაპარაკობდე...

შეიძლება არც არაფერი დამემართოს, ვიყო "ფეხახისნაირი" მოხუცი, სიცოცხლით სავსე... 80 წლისა ისევ ვჯდებოდე "შპაკატში" და ა.შ. მაგრამ ეს ძნელადდასაჯერებელ ზღაპარს უფრო გავს ვიდრე სინამდვილეს.. უფრო სწორად ის მეჩვენება რაც არ მინდა დამემართოს...