B.F.F.

ჩეემი ყველაზე თბილი და ტკბილი გოგო...  ხანდახან არ ვიცი რომ არ არსებობდე რა მეშველებოდა... შენ ჩემი მეორე მე ხარ,ჩემი სულის ნაწილი ხარ... ჰაერი რომელიც მჭირდება....   მეამაყები, რომ ჩემი ხარ, ჩემით ხარ და ჩემგან ხარ...   ხშირად გკტენ გულს, შენც ხშირად მტკენ, მაგარამ ჩემი ხარ და ხო არ შემიძლია ჩემს თავს  წუთზე მეტხანს გავებუტო... არც ის შემიძლია ყველა გულის ტკენა შენ გითხრა, ჯობია ჩემთნ დაიმარხოს ვიდრე შენ გატკინო პატარა, თბილი გული...  

Her 18 th Birthday

ხაშური... ხაშური... ხაშური...

I Miss Khashuri!
მეექვსე კლასიდან გვაზეპირებინებდა ჩვენი ისტორიის მასწავლებელი ხაშურის ისტორიას და ახლა დაწერა რომ მომინდა არაფერი მახსენდება იმის გარდა რომ მიხაილოვო და სტალინისი ერქვა...

ოქროს შემოდგომა 2011

 ხაშური– ქალაქი საქართველოში, ხაშურის მუნიციპალიტეტის  ცენტრი.  დროის გარკვეულ მონაკვეთებზე ერქვა, მიხაილოვო, ხაშური, სტალინისი,  მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მტკვრის და სურამულას ნაპირებზე. XIX საუკუნეში თბილისი–ფოთის რკინიგზის გაყვანის შემდეგ ტანდატან სატრანზიტო ქალაქი გახდა, აქედან სარკინიგზო და საავტომობილო მაგისტრალები მიემართება ბორჯომისა და ახალციხის მიმართულებით. ხაშური ქალაქად 1921 წელს გამოცხადდა.  აქ არის ხაშურის სარკინიგზო ტრანსპორტის, შუშის ტარის, კვების მრეწველობის საწარმოები, განათლებისა და კულტურის დაწესებულებები (სახალხო თეატრი, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი). შემორჩენილია XVIII საუკუნის კოშკი, იოანე ნათლისმემლისა და წმ. მარინეს ეკლესიები. ხაშურში არის ურბნისისა და რუისის ეპარქიის კათედრა და რეზიდენცია....
  მაგრამ...

მზე აქაც ისე ლამაზად ჩადის როგორც მთელ მსოფლიოში

  ხაშური ყოველთვის იყო და იქნება მარუ კილაძის HomeTown. სადაც დაიბადა და გაიზარდა ეს მსოფლიოში აღიარებული ბლოგერი.
 ხაშური ჩემთვის ყოველთვის ასოცირდება სახლთან, შინდარაში, 2 სართულიან აგურის სახლთან, ვაზში ჩაფლული გრილი ეზოთი  და ბაღჩით, ბაღჩაში ჰამაკით და ახალი ბოსტნეულის სუნით.
 ქუჩის კოლორიტებთან: მუდამ მთვრალ ახალგაზრდულ ბირჟასთან,  მოხუცების გადაძახილთან, ბავშვობის მეგობრებთან, მეზობლის ცხენებთან, არხთან და თვალუწვდენელ საძოვრებთან რომლებიც თრიალეთის ქედს უერთდებიან გეგონება... თითქმის ყველაფერ პირველთან ჩემს ცხოვრებაში: სუნთქვასთან, ტირილთან,  კბილთან, ტრამვასთან, სილასთან, მეგობრებთან, გატაცებასთან, სკოლასთან, შატალოსთან და ა.შ.

ღამემ მოიტანა ფიქრი და მელანქოლია...

დღეს ყვიბისში ავედი...

სიტუაციის დასაზვერად...
სიწყნარე, სიჩუმე და ღამეა მთაში... გარშემო ჭრიჭინები ბაყაყები და ციცინათელები... ზუსტად ის იდილიაა რაც ერთი წელია მაკლია.
 ცივა ბორჯომში. ამოსვლისთანავე ვიგრძენი ეს. შემცივდა ფიზიკურად და სულიერად, ბაბუაჩემი რომ ჩემსკენ ჯოხით მომავალი დავინახე. წინა ზაფხულის მერე არ მინახავს გურამი ბაბუა და დამიბერდა, როგორც ჩანს, ვეღარ წამიყვანს წისქვილში ან ტყეში... მგონია მე რომ არ ვიცვლები, ჩემს გარშემო სამყაროც ზუსტად იგივე რჩება, მაგრამ რატომ მყავს სამყარო ასე ნაჭუჭში გამოკეტილი ვერ ვხვდები... აღარაფერი აღარ იქნება ისე, როგორც ადრე იყო.  ბავშვურად ლამაზი და სულ სხვანაირი...  ადრეა ჩემთვის ასეთი რეკვიემი ჯერ არ დამთავრებულ პრელუდიაზე, დროსაც ვკარგავ ასეთ უაზრო სევდაში, მაგრამ არ გამომდის მოგონებების მიჩქმალვა, მითუმეტეს ყოველ ნაბიჯზე რომ მებლანდება ფეხებში...

მხოლოდ იმიტომ რომ მეგობარი ხარ და მიყვარხარ

წელს ჩემს ცხოვრებაში გამოჩნდა ადამიანი, "არც ისე მაღალი", ცისფერთვალება და თან კახელი, რომელთან ერთადაც დავდივარ სახლიდან უნივერსიტეტში, უნივერსიტეტიდან სახლში, პარკში, ბიბლიოთეკაში ან უბრალოდ კაფეში.
ვაწამებ ჩემი წუწუნით, ბუტიაობით, თვითონაც მაწამებს, მაგრამ ვიტანთ ერთმანეთს, ვუძლებთ და წინა დღით როგორც არ უნდა ვიჩხუბოთ, დილით ისევ ღიმილით ვხვდებით ერთმანეთს.
საქმე რაშია, დღეს 2012 წლის 23 ივნისს თორნიკე მჭედლიშვილი ჩემზე ერთი წლით დიდი გახდა, ვიფიქრე და დაბადების დღის საჯაროდ მილოცვა გადავწყვიტე.
თორნიკე, გილოცავ დაბიდუბს, გისურვებ სიმაღლეში გაზრდას, დჭკვიანებას, იმ მუქარების ასრულებას რითაც მამდიდრებ დღითიდღე, სიმამაცეს, რომ უთხრა იმ გოგოს როგორ მოგწონს, ხუმრობების გამოსწორებას, ლაგოდეხის მოსამართლეობას (მარიამ ლომიძე რომ უნდა გყავდეს მდივნად), მისაღები ოთახის კიდევ ერთი ნაბიჯით გადიდებას და "MARU KILADZE UNI"–ს არ დავიწყებას FOREVER AFTER, რაც მთავარია Inder gesen Welt შეუცვლელ მჭედლიშვილად ჩამოყალიბებას...


                                                                              მარუ კილაძე 2012

შე-ვაჯამოთ ძველი

2011 წლის ბოლო დღემ ათვლა ეს-ესაა დაიწყო...

  ჩემი წელი გადის. ამ წელს დიდი ხანი ველოდი. მეგონა, რაღაც განსაკუთრებული მოხდებოდა და ალბათ, ასეც არის. გააჩნია, რა კუთხიდან მივუდგებით საკითხს. მიმატების, გამოკლების, გაყოფის, გამრავლების და ორუცნობიანი განტოლების ამოხსნის შედეგად, რაღაცნაირად დავადგინე ამ წლის 30% ბედნიერი იყო ჩემთვის და ძალზე სწრაფად გავიდა ეს წელიწადი... მისალოცი კი არაფერი მაქვს ჩემი თავისთვის, არც ძველიდან მაქვს  რამე ისეთი მოგონება დარჩენილი რომ მეთქვა - გაჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ! თუმცა არა, მთლად ასეც ხომ არ ყოფილა. წამი გაჩერდა naec.ge ზე რომ შევედი და " ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში" რომ ვნახე ჩემი თავი. გაჩერდა კი არა გაიყინა, იმდენად რომ გამახევა და მერე რომ გადნა ცრემლებად იწვიმა ჩემი სხეულიდან...
წამი გაჩერდა სამი წლის მერე ნასრაშვილ გიორგის გაჩერებაზე თვალი რომ შევასწარი, მას მერე, ანუ უკვე სამი თვეა მისი სახით ძალიან კარგი მეგობარი დავიბრუნე...

წერილები წარსულიდან

ამ გაზაფხულზე მამაჩემი ბოსტანს რომ ბარავდა აღმოაჩინა ყუთი, წარწერით ”Do Not Open Until 2013" ყუთი გვარიანად იყო შელახული და დანესტიანებული, როგორც კი დავინახე, მაშინვე გამახსენდა ყუთი, რომელიც სამი-ოთხი წლის წინ დავფალი აქ. შიგ ჩავდე წერილები, რომლებიც მანამდე ჩემი თავისთვის მიმიწერია... მე ვწერდი მომავალ მარუს, რომელიც, კაცმა არ იცოდა როგორი ადამიანი იქნებოდა, ვუბრაზდებოდი, ვკიცხავდი, ვეფერებოდი და კიდევ უამრავი ეპითეტით ვამკობდი და მიუხედავად იმისა  2013 წლისთვის რომ იყო განკუთვნილი, გულმა არ მომითმინა და გავხსენი.


ყუთიდან ამოვარდა ნესტის მწველი სუნი და თან მოიყოლა ბავშვობიდან მონაბერი მაისის სიო. პირველივე კონვერტს დავტაცე ხელი და აჩქარებულად გავხსენი. გაურკვევლი გრძნობა დამეუფლა, ისევ მომინდა პატარა ვყოფილიყავი, ცხოვრების მოზაიკა ჯერ ისევ თავისი გზით რომ მიდიოდა და არაფერი მანაღვლებდა.

3 ნოემბერი 2011 წელი

  ამ ბოლო დროს სიახლეებზე ბევრი მომდის ლაპარაკი, არადა ბოლო ორი თვეა სულ სხვადასხვანაირია დღები, რაღაც პონტში არ მომწონს ეს, არადა მთელი ცხოვრება ამაზე ვწუწუნებდი და ამას მიველტვოდი, დადებითი მხარე უფრო მეტი აქვს ამას, ვიდრე უარყოფითი, პირველ რიგში, როცა ყველა დღე განსაკუთრებული და გამორჩეულია, გიხარია მზის ამოსვლა, გათენება. მეორეც, უამრავი ახალი მეგობარი მყავს, რომლებთანაც თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ, ჯერ–ჯერობით მაინც. ძალიან კარგი ლექტორები მყავს, ჩემთვის უზომოდ ჭკვიანები და უზომოდ განათლებულები. თავის პონტში ყველა მაგარია.ჭკადუა ყველაზე დადებითი განწყობის ლექტორია, ლადარია ყველაზე წყნარი და კონტაქტური, ლიპარიშვილი გიორგი ძალიან საყვარელია, თან ინფორმატიკის ლექტორია და ისეთ რაღაცეებს ვიგებ მისგან, რაც მჭირდება ჩემს ყოველდღიურობაში, ამასთან ერთად ლექსებს წერს, ჰაიკინგი უყვარს და სურათების გადაღება, იმის მიუხედავად ჯერ ახლოს რომ არ ვარ მასთან, მგონია საინტერესო ადამიანია..


  დააა, ჯოხაძე გია, ადამიანი რომელმაც გამაოგნა, დღეს პირველად შემოვიდა ილია ჭავჭავაძეზე ჩაატარა ლექცია და ძალიან მომეწონა, 90% ვიცოდი მისი მონაყოლიდან და მაინც ისე ვუსმენდი თითქოს პირველად გამეგოს, მიდოდა მისი ნალაპარაკევი სულ დამემახსოვრებინა მაგრამ ვერ შევძელი. ერთი რამ, რაც ყველაზე კარგად დამამახსოვრდა, მან თქვა რომ როცა ადამიანი თავის ეგოს დათრგუნავს და მის მაგივრად სხვას ისე შეიყვარებს როგორც საკუთარ თავს, მაშინ ხდება ის ნამდვილი ადამიანი და მაშინ თვლიან სხვები ყველაზე სულელად მსოფლიოში.



არადა ეს რაღაცა ძალიან პირადულია, ძალიან ინტიმური და სხვა ვერაფრით გაიგებს ამას. პირადად მეც, როგორც ყოვლად უცოდინარს ასეთი წარმოდგენა მაქვს სიყვარულზე. მთელი ცხოვრება ტანჯვა–წამებით რომ ელოდო მას, მაინც უნდა იცადო, იმიტომ რომ ცხოვრებაში არსებობს ისეთი წუთები, რომელთა გულისთვისაც ღირს თავის და წლების  გაწირვა.

როგორც ნუცამ თქვა, ის ქალაქი უნდა გიყვარდეს, სადაც კარგად გრძნობ თავსო. მე ვთვლი რომ თბილისში ბედნიერი ვარ, იმის მიუხედავად გიუნეს სულ რომ ვერ ვნახულობ და ძალიან რომ მაკლია, ბოლოს და ბოლოს მისით ხომ არ შემოიფარგლება ჩემი ცხოვრება, შევეგუე კიდეც ამას და აღარც ვცდილობ თავი გავაბეზრო.



სამყარო შეიცვალა, მარტო შავ–თეთრი აღარ არის, ფერადდება. მომწონს მე ასეთიც. გიორგის რომ გაეგო ალბათ იტყოდა ჩემი წვლილი შევიტანე შენშო, მაგრამ არანაირად არ ეხება  მას ჩემი ასეთი ცვლილება. ყველაფერი ახალი გარემოს დამსახურებაა და ბიბლიოთეკის, სადაც ყველაფერი მავიწყდება წიგნების გარდა.დღე არ გავა, საჯაროში ერთი საათით მაინც რომ არ შევირბინო, სანამ ვკითხულობ დრო დაბარებულივით გარბის, მარტო რომ ვცხოვრობდე გვიანობამდე დავრჩებოდი ხოლმე იქ...
  ფსიქოლოგიურ ლიტერატურაზე გადავედი, ნიცშე და  უზნაძე მაქვს გამოწერილი, რადგანაც შეუჩვეველი ვარ მიჭირს მათი გააზრება, მაგრამ მთავარია რაღაცას ჩვწვდე ჩავეჭიდო და მერე ყველაფერი ნათელი ხდება ჩემთვის. როცა მგონია ნახევარი საათია გასული დავხედავ და უკვე ცხრა საათია Time to back home!
  
    როგორც ამნჩნევთ დამეწყო ისევ ჩემს ირეალურ სამყაროში გადასახლებები, სტატუს–ქვოს ვუბრუნდები ისევ, უკვე აღარ ვიცი რამდენად ცუდი ან კარგია ეს, მე ამ სამყაროში თავს კარგად ვგრძნობ, მეტიც, უიმისიოდ ვერ ვძლებ, ჩემი ეგო იქ ცხოვრობს და ბედნიერია, მე კი... რა ვთქვა, ხანდახან მიქრება კიდეც ეს გრძნობა,მართალია იმითი ბედნიერი ვარ რომ გავხდი სტუდენტი, რომ ვცხოვრობ რადიკალურად განსხვავებულ ქალაქში ვიდრე ხაშურია რომ, მყავს ისეთი კარგი მეგობრები როგორებიც ნუცა, ბაჩო, ნასრა და გიორგი არიან, რომ შევიძინე ისეთები როგორებიც  თორნიკე, მარიამი, სერგო და ირაკლი არიან. ბედნიერი ვარ იმით რომ მითენდება ყოველი ახალი დღე, რომელიც საშუალებას მაძლევს მაქსიმალურად გამოვიყენო24 საათი ახალი გამოცდილების მისაღებად, ვისწავლო რარაც ახალი, შევიძინო ახალი შეგრძნებები. ვიგრძენი პირველი, უდიდესი იმედგაცრუება, უახლოესი ადამიანისგან და ეხლა ვხვდები ესეც საჭირო იყო, რომ ჩემი ფორმირება ადამიანად ახალ სტადიაში გადასულიყო, თუმცა ამან, გარკვეული დროის განმავლობაში ბანქოთი აშენებულ სახლად მაქცია, დანგრევამდე ქარის ერთი წამოქროლება რომ აკლდა, ერთი ნაბიჯი რომ აშორებდა უფსკრულამდე. აი, მართლა ძალიან ვიყავი დათრგუნული ამ ამბით, ლამის დეპრესიამდე მივედი, მაგრამ, ერთ–ერთი ღამეული საუბრის დროს ჩემს ეგოსთან, მივხვდი სხვებიც რომ არსებობენ, ვისთვისაც ღირს კარგ ხასიათზე დგომა.

იმ დღეს, საბა ბითაძე ვნახე. ჩემი ბულიკა! რომ ჩავეხუტე, მაშნ მივხვდი, რომ უზომოდ მომნატრებია, ჩემი ყველაზე მხიარული ადამიანი, ყველაზე კაცი და ყველაზე ჭკვიანი, ძალიან მომნატრებია მასთან გატარებული საათები ( და კიდე ხუთ კაცთან) ძალიან ბევრს რომ ვხვუმრობდით და ვხმაურობდით, ჩემი ცხოვრების წინა ეტაპი რომ დამთავრდა, იმას გაყვა უკან ეგ საათები, ეხლა ჯერი ჩვენზე, ისევ შევინარჩუნებთ თუ არა აწინდელ ურთიერთობას...








                                                                              /მარუ კილაძე/

ეს, ისე..

      რამდენი პრობლემა გხვდება ადამიანს ცხოვრებაში და როგორი რთულია მათი გადაჭრა, რაც უფრო დამოუკიდებელი ვხდები, მით უფრო ბევრ წინააღმდეგობას ვხვდები. მე მგონია, რომ ადამიანს ტანჯვა სიამოვნებს, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვარ, მსიამოვნებს რომ ვნერვიულობ, ტვინს ვიჭყლეტ და მეშინია.. აწმყოსი კი არა, მომავლის მეშინია, წინ ბევრი არაფერი ჩანს, არ ვიცი რა მელის.
ახალი ცხოვრება! ერთი სტადიიდან მეორეში გადავედი, კვერცხიდან ჭუპრში, ჩემნაირ მომთხოვნ ჭუპრს კი ახალ ცხოვრებაში იმდენი რამე ჭირდება. აღარ ვიქნები სკოლაში და მითუმეტეს ჩემს ხაშურში. გამიჭირდება ამდენ სიახლესთან შეგუება, არსთა გამრიგეს ასე ერთბაშად არ უნდა ეჯახებინა ამდენი რამე, ჩემზე სულ არ ფიქრობს?! როგორ უნდა გავუძლო ამდენ შემოტევას, მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში ჩემი თავის იმედიც მაქვს,  თუ აქამდე არ დავყარე ფარ–ხმალი, აწი რაღა გამაჩერებს, მომავლის შიში თუ დავამარცხე, ახალი ცხოვრება ვეღარ გამაჩერებს, მით უმეტეს ვიცი იქ ბევრი ახალი შეგრძნება, ბევრი სასიამოვნო წუთი მელის, ახალი ადამიანები, ახალი მეგობრები, ახალი შეხვედრები, ამ შეხვედრებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანია ორ გიოსთან შეხვედრა. უკვე იმდენი დრო გავიდა, ძალიან არ მინდა იმედები გამიცრუონ, ან გავუცრო მე მათ, მე ხომ ისეთი აღარ ვარ როგორიც 15 წლისა ვიყავი. ნუუ, მე მაინცდამაინც განსხვავებას ვერ ვგრძნობ, მაგრამ, რადგან ხვები ამბობენ აღარაფერია დარჩენილი "ისტერიჩკა მარუსგანო" ესე იგი ასეა.

/10.04.2011/ maru

   იმდენი ხანი შევალიე საკუთარი, სრულყოფილი სახის მორთვა–მოკაზმვას და მისის თვისებების რეალობაში გადმოტანას, თითქმის სულ დამავიწყდა რეალობაში როგორი ვარ. ძალიან დიდი ხანია ვცდილობ ძველი მარუ ავაორთქლო და ის უფრო კარგით ჩავანაცვლო, მაგრამ ამ კომპლექსებს ვერაფერი მოვუხერხე, ეხა რომ ვუკვირდები ვხვდები ისეთად როგორიც სინამდვილეში ვარ არავის არ ვაჩვენებ თავს, ჩემ თავსაც კი. ერთ წუთს ხალხს რომ დავანახვებ მტკიცე ვარ, მეორე წუთში ყველაზე საცოდავი და სუსტი ვარ. დღეს გაკვეთილზე რომ შევედი, ღრმა დიხანიეთი ვცდილობდი დავწყნარებულიყავი, საბა მეუბნევა რა გჭირსო, მეთქი არაფერი, როგორ არაფერი ბულიკ რა დაგემართაო და რომ ჩამეხუტა ისევ დავიწყე ტირილი. ზუსტად კი ვერ ვარქმევ სახელს რაც მემართება იმას, მაგრამ არანორმალურია რომაა ჩემთვის ეს ყველაფერი თანდათან ვრწმუნდები ამაში. ეს ყველაფერი იქიდანაც მოდის, ვფიქრობ ჩემი ცხოვრება ჩემს გარდა ყველას ეკუთვნის: მშობლებს, ნათესავებს, ყველას, ვინც ჩემს გარშემოა ანუ ყველა თავის ჭკუაზე ატრიალებს და მეც პუპეტივით მათი დაწერილი სცენარით ვმოქმედებ და ძალით ვაქნევ თავს ყველაფერზე, ოღონდ სხვებს არ ვაწყენინო და ვთანხმდები ამიტო. სადამდე გაგრძელდება ასე არ ვიცი, იმედია რამოდენიმე თვეც და ახალი ასაკი და ახალი გარემო მიშველის რამეს.

როცა ვბრაზდები მტკიცედ ვწყვეტ შევცვალო რამე მეთქი, მაგრამ მერე სულ ერთი სიტყვა, ერთი გამოხედვა სხვების და ყველაფერი თავიდან იწყება, ალბათ იმიტომ, რომ აღარ მაქვს  სურვილი შეწინააღმდეგების, გაზაფხულის ადიდებულ მდინარეში ჩავარდნილი ტოტივით ვარ სადაც უფრო ძლიერია დინება ქვებზე რომ მარახუნებს  და სადაც მდორეა იქ მაჩერებს, დამყაყებულ ნაპირზე, ერთი ასეთი ნაპირი მგონია ჩემი ახლანდელი პერიოდი, აქ ძნელად თუ მოვა გაზაფხული და ჭაობს ახალი, აქაფებული ზვირთებით შეცვლის,  როგორც მიხვდი ჰაერივით მჭირდება ახალი მძაფრი განცდები, სკაიდრაივზეც არ ვიტყოდი უარს, ოღონდ რამე შეიცვალოს ჩემში.

ჩიტების ჭიკჭიკის ბრალია თუ ჰაერში დატრიალებული "რაღაცნაირი" სუნისა?!

დღეს უკვე 12 მარტია.
ბუნების რეანიმაცია ხდება ხალხოოო...
რაც არ უნდა ვიძახო ზამთარზე მეკეტება მეთქი, გაზაფხულს მაინც აქვს თავისი განსაკუთრებული თვისებები, რომლითაც გავლენას ახდებს ჩემზე. მაგალითად აგები გავიხადე და კედები ჩავიცვი.
ცა უფრო ლურჯი გახდა, მიწა უფრო წყლიანი... დაა ხეებს ჯერ არ დავკვირვებივარ... მალე მოვა აპრილი, ყველაზე ძალიან მიყვარს გაზაფხულში ეს თვე. გაყვავილებული ხეები, პირველი ყვავილები გაზონებში, ბალახი, ჩიტები აშკარად ეტყობა გამოცოცხლება ბუნებას. დაა მინდვრის ყვავილები.... გოგო ვარ და ყველა გოგოსავით მეც მიყვარს ყვავილები, მხოლოდ მინდვრის(ვარდები და "მკვდრის ყავავილები" არა) მიყვრას როცა სახლის ყველა ოთახში ყვავილებია, მიყვარს როცა ყვავილები ქოთანშია, ლარნაკშია, მინდორშია, ეს უკანასკნელი ყველაზე მეტად... მიყვარს ყვავილები თმაში...
ყაყაჩოები მიყვარს კიდევ ყველაზე ძალიან... აზრზე არ ვარ რატო მაგრამ მიყვარს... მაისში ამწვანებულ ყანას რომ გადახედავ და კოპლებივით რომაა შჲგ ჩაქსოვილი ყაყაჩოს სიწითლე ჟრუანტელმა შეილება დამიაროს (ყაყაჩოსა სიწითლითა ყანა დაუმშვენებია)
ასე რომ თუ ამ გაზაფხულზე ჩემი გახარება გინდათ მაჩუქეთ მინდვრის ყვავილების თაიგული ბევრი ყაყაჩოთი :))

ცოტა მომივიდა ლაპარაკი... მე მივდივარ და გიტოვებთ ულამაზეს სიმრერას და ულამაზეს ყვავილებს