სტატუსების ადრესატს!

                                  Olivia Newton- Hopelessly Devoted yo you

“ადამიანის ჩვევა შეჩვევაა 

  და ამიტომაც გადაეჩვევა.”

  ახლა აღარც შენს მოლოდინში გალეული საღამო მადარდებს, აღარც ჩემი ზედმეტი კილოგრამები და აღარც მწველი ყინვა გარეთ როა,

 თუმცა ეს ყველაფერი საზიზღარ ხასიათზე მაყენებს, სამყაროს გადაშენების მსურველთა სიაში ვდგები და  ამ წუთას არც მრცხვენია რომ მეც იქ ვარ.

 არც იმის გაგება მინდა რა არ გაკმაყოფილებთ ჩემი, რა არ გყოფნით, რა არ მოგწონთ.

  ალბათ შეცდომით სხვა საუკუნეში დავიბადე, ალბათ სადღაც რომანტიზმში უნდა გავჩენილიყავი, გრძელი პასუხებით დამძმებული დიალოგების და წერილებით ახსნილი სიყვარულის ეპოქაში “ქალბატონო მარიამ, ბალზე დაგინახეთ და მგონი შემიყვარდით” არავინ მიაქცევდა ყურადღებას უხეშ ნაკვთებს და ჩამრგვალებულ თეძოებს, მაშინ ხომ ეს ყველაფერი ჩვეულებრივი მოვლენა იყო.

  არა მე უნდა დავთვრე და ფეხშიშველმა გარეთ მოყინულ თოვლზე ვირბინო, გავხსნა წლების წინ შენახული კონიაკის ბოთლი და მისი სიცხე ვენებში გავუშვა.

  საკუთარ თავზე ვბრაზდები,  კონტროლი რა დროს დავკარგე საკუთარ გონებაზე ვერ ვხვდები, რომელ მომენტში სად გამეპარა ეს შეცდომა, არადა მეგონა ამჯერად თავად ვიქნებოდი დომინიონი და მე წავმართავდი მთელ ამ სისულელეს.

  ვეღარ პოულობ უკვე სიტყვებს, ჩუმდები და რაღაცას ნანობ, და მე  გული მეწურება რომ თავდაპირველი, ნორმას გადაცდენილი საუბრები სადღაც გაქრა, მრცხვენია რომ ზედმეტად მარტივი, ზედმეტად ბანალური გავხადე ჩემი ყოველი სიტყვა... ალბათ მართალია, რომ კაცს მანამდე  აინტერესებს ქალი, სანამ ის მიუწვდომელია, თუ გაიხსნება, ამოაცლის მარგალიტს და მერე მიატოვებს, როცა მისგან ყველაზე კარგს მიიღებს. ალბათ ეგაა ჩემი პრობლემა, ყოველთვის ზედმეტად ხელმისაწვდომი ვარ ყველასთვის, თავად ვთხზავ გროტესკულ ისტორიებს, მერე ამით ვცხოვრობ და როცა რეალობას ვეჯახები, მტკივა და ძვლებში ვიმსხვრევი, მეცლება ყველა ენერგია და მკლავს.

 დავიღალე!

 დავიღალე ამ გაურკვევლობით ჩემს ცხოვრებაში;

 დავიღალე ამ შეცდომებით;

 დავიღალე სხვისი გადაღლილი სახეებით, მე ჩემიც მყოფნის;

 დავიღალე ყინვით, სხვისი ბედნიერების ყურებით, ძალით გაღიმებით, “ყველაფერი კარგადაა”-თი;

 ლოდინით დავიღალე...

 გადავიღალე შეჩვევებით, გადაჩვევებით, დავიწყებებით, გახსენებებით,   დავიღალე მადლობებით, დაფასებებით, შეფასებებით, ჩამოფასებებით;

 დავიღალე სწორი ხაზებით ჩემს ცხოვრებაში, ნულს ქვემოთ მყოფი შეფასების კრიტერიუმებით;

 შენით დავიღალე!..

 ( პოსტს შენს სახელზე ვაქვეყნებ, თუმცა მიანც იმედი მაქვს რომ ვერ ნახავ.)

ჩემი ყოფილი შეყვარებული

(მოგონება ჯერ არ მომხდარიდან)

ტუ.. ტუ..ტუ.. ნაწყევტ-ნაწყვეტ ისმის ტელეფონში

 ყურმილი დამიკიდა ამ გამოსირებულმა

 “არ ცალია” ნაძალადევი ღიმილით  ვეუბნები ჩემი მეგობრების ხროვას და კლუბის შესასვლელისკენ მივერეკები

  წამიხდა ხასიათი, დღემდე ვერ ვხვდები რამ შემაყვარა ეს გოგო... ან ვაფშე მიყვარს კი...

  “ჯერ ბარისკენ წავიდეთ” გამაყრუებლად ყვირის რომელიღაცა.

 დანარჩენებს მივყვები

...

  გძე ტა, შვიდი თვის წინ, გადამღლელი  ორი თვის მერე, როგორც იქნა სწავლისთვისაც მოვიცალე და როცა ჩემს გარდა ყველა დაკავებული იყო, საჯარო ბიბლიოთეკაში წავედი. ადვილი მეჩვენა სახლში წაკითხული კოდექსი, კომენტარებიც ადვილი უნდა ყოფილიყო, თან ტესტებისთვის ზედმეტი თავის ჭყლეტა არაა საჭირო.

  “ნახევარ საათში იქნება თქვენი წიგნი”

  ჩასუქებული ბიბლიოთეკარი  ძლივს გამოეტია დახლს მიღმა კარში.

 ესღა  მაკლდა! დროს მაკარგვინებენ ეს ჩემისები...

 დარბაზი გადაჭედილი იყო ბებერი პროფესორებით, სასულიერო აკადემიის ძალით წიგნიერი ხალხით და ჯიბეგამოხვრეტილი მაღლიველებით.

 მცირე დარბაზში უმინო თეჯირიდან, თვალიშისაცემად განათებული ვაშლი დავინახე... ეს ის საოცნებო ვაშლი იყო ჩემს ჯიბეშიც რომ ისვენებდა მთელი დღე მესიჯობისგან.

 მერე დავინახე მისი პატრონი: ოდნავ მოხრილი, დიდ კაშნეში გახვეული გოგონა ცალი თვალით კომპიუტერში, ცალით წიგნში რომ იყურებოდა... დიდი გულმოდგინება არ ეტყობოდა,  მე კი  პირველივე შეხედვისას რაც ვიფიქრე - ფულიანი იქნება მეთქი... მაშინ კომპიუტერის გარდა არაფერმა მიმიზიდა მისკენ, არც  დახვეწილმა, აკადემიურმა ჩაცმულობამ, არც აკურატულობამ, მხოლოდ ამ მბრწყინავმა ვაშლმა.

 ჩემდა ბედად მის გასწვრივ მერხებზე არავინ იჯდა.

“აქ შეიძლება დავჯდე?”

“აჰა” ისე მითხრა თავი არც აუწევია

“მაშინ დამიკავეთ, არავინ დაჯდეს სანამ წიგნს მოვიტან”

“კარგით” და მაშინ აწია მხოლოდ თავი

  ჩვეულებრივი გოგო იყო, არც მაინცდამაინც გამხდარი, მოკლე, ჟღალი თმა ქონდა, ფერმკრთალი სახე და გულგრილი თვალები...

Hey, I'm sober.

   ნუთუ 93-ში იმიტომ გაჩნდი რომ მე შემყვარებოდი?!

 არა ამის უკან აშკარად უფრო მნიშვნელოვანი მოვლენა იმალებოდა, მაგრამ მე მაინც შემიყვარდი. არ ვიცი ეს რა მომენტში მოხდა, მაგრამ მოხდა და ამას წინ ვეღარაფერი დაუდგება…

 თურმე სიყვარული ლამაზი ყვავილებიდან, ყურადღებიდან, პაემნებზე სიარულიდან, კოცნიდან, “მიყვარხარ”-ის ძახებიდან მოდის…

  აბა როგორ მოხდა რომ ამის გარეშე შემიყვარდი?

  და თუ შემიყვარდი რატოა რომ 1+1=0

  რატომ არ ვარ მე შენი ანტურაჟის ნაწილი?

და მაინც მე შენ მიყვარხარ, მიყვარხარ იმაზე ძლიერ, იმაზე ღრმად და იმაზე უკიდეგანოდ ვიდრე შეგიძლია წარმოიდგინო.

 ჩუ! ნუ მეტყვი რომ შენ არ გიყვარვარ, ეს ისედაც ვიცი, ვიცი როგორი ცივი  და ფრიგიდული იქნება ჩემი ცხოვრება შენს გარეშე და მანც არაფერს გთხოვ,  არ გაიძულებ, დავამტკიცებ რომ ნამდვილი, წმინდა სიყვარული მხოლოდ ორ ადამიანში არ სახლობს, მას შეუძლია ერთშიც იცხოვროს, მისი ნაწილისგან განცალკევებით და შორიდან გეფეროს, იზრუნოს შენზე, შეუხებლად კოცნის და კანზე თითების სრიალის გარეშე.

 საამისოდ ძლიერო ვარ!

 მე ამას დავამტკიცებ!

ორი შობა

ერთი

„დილის შვიდი საათია, ახალი გათენებულია. ძველი წლიდან შემორჩენილ, გაყინულ, ჭუჭყიან თოვლზე წუხანდელი ღამის ანგელოზებს ახალი ბამბის ქულები დაუწყვიათ, თოვლი დევს მავთულის მესერის რომბებში, ქარისგან გადახრილ ეულ ნაძვზე და ხეივანზე. მოშიებული, ჭრელი კატა გულისგამაწვრილებლად ფხაჭნის ფანჯარას.

  სახლში უკვე ანთია ღუმელი, ხმელი შეშა მხიარულად ტკაცუნობს და ოთახებს სითბოთი ავსებს.

  ჩემს დასთან ერთად მძინავს  გაშლილ დივანზე ღუმელის გვერდით, ფანჯრიდან  ფუფა და ნაძვი იჭყიტებიან და გარეთ მიწვევენ.

  „ჰა, გააღვიძე ეხლა, დაგვიანდება“ კარი შემოგლიჯა დათოვლილმა პაპაჩემმა და საბოლოოდ გამომაფხიზლა

  „მოიცა კაცო, ჯერ ხო არ გათენებულა, რომელზე დაიძინეს არ გახსოვს?!“

  ჩვენი შემოსასვლელი ოთახიდან გამავალი ორი კარი და კიდევ ერთი გარეთა ოთახი ბებია–ბაბუას სამი ვაჟის საძინებლებია, კარმოკეტილ ოთახებში ჯერ ისევ სძინავთ ჩემს ორ ბიძა–ბიცოლად და მშობლებს. ბიძაშვილებს და დანარჩენ სტუმრებს დიდ მისაღებ ოთახში.

  შუაღამისას ეკლესიიდან დაბრუნებულებმა ნაადრევად გადაწყვიტეს შობის აღნიშვნა და ახლა ადგომის თავი არავის აქვს.

 „თავიანთ თავს დააბრალონ, თქვენც ადექით პაპლი“ –გაყინულ ხელს მისვამს გაბურძგნულ თავზე

 მხარი მტკივა. ტირილის ნაცვლად სასიამოვნოდ მეღიმება, წუხელ პირველად გამასროლინეს თოფი, ხუმრობა ხომ არაა, 10 წლის ვარ, კლასში ასეთი ბედნიერება ჯერ არავის ქონია.

  პირველი უფროსი ბიძა გამოდის საძინებლიდან, მერე სახლის სიმყუდროვე ირღვევა, საუზმობენ და ყველა თავის საქმეს უჯდება, ქალები სამზარეულოში, კაცები მარანში, საღორეში, წყაროზე, საჩეხეში. მე, ჩემი და და ბიძაშვილი ვრჩებით ღუმელთან. დღის გეგმებს ვაწყობ, გარეთ გასვლას ამჯერად არავინ დამიშლის, თავისუფლად დავაკვირდები ყველაფერს.

  უკანა ეზოში კოცონზე უზარმაზარი წყლიანი ქვაბი დგას, გვერდით შეშის გროვა ყრია, ირაკლი პაპიკოს ბასრი სანადირო დანით თხილის წკნელებისგან შამფურებს თლის, ვიღაც პრიმუსს ამზადებს...

ღორის ჭყვიტინის გამაწვრილებელი ხმა რომ ისმის ჩემი და მშობლების საწოლში ძვრება და ბალიშს იფარებს თავზე, მეც ვცდილობ  ფანჯრის ქვემოთ დავიმალო, რაღაც თავდაცვითი მოქმედებაა, ღორს თუ თვალებში ჩავხედავ მერე იმის გემრიელ მწვადებს როგორ შევჭამ, შემეცოდება.

  ერთი–ორი საათი საინტერესო აღარაფერი მოხდება, ახლა უსაქმოდ დარჩენილებს  გვასაუზმებენ...

New Year's Eve Rush

                   

   ნუ ვუღალატებთ ყოველწლიურ ტრადიციას და წლის ბოლო დღეს ბოლო პოსტი დავწეროთ.

  რით დაიწყო ეს ყველაფერი და სამსახურიდან წამოსვლით, ბოლო ორი თვის განმავლობაში პირველად დილით გვიან გაღვიძებით და ყველა ულოგიკო “ატნაშენიის” უკან მოტოვებით.

  მე თავისუფალი ვარ, აღარაფერი მბოჭავს, ვანებებ დილის მზის სხივს ჩემს შიშველ კანზე თამაშს და საღამოს ყინვას ჩემი ცხვირის გაწითლებას.

  საშობაო განწყობა ქალაქში სულ რამოდენიმე  კვირაა შემოიჭრა, თუმცა მე ეს რამოდენიმე დღის წინ ვიგრძენი, როცა დანიურ სახლში საშობაო აქსესუარებით დახუნძლული თაროების გარემოცვაში რომ აღმოვჩნდი...

  ყოველთვის განსაკუთრებულ ემოციებთან ასოცირდებოდა შობა-ახალი წელი ჩემთვის, ბოლო წლების განმავლობაში თითქოს მოიკოჭლებდა განწყობა... მთავარია თავად შექმნა ის რასაც ინგლისელები christmas spirit-ს უწოდებენ და ის დღესასწაული აუცილებლად იქნება მხიარული და გამორჩეული.

   წლის ბოლოს ალბათ ყველას გელაპარაკებათ თქვენი შინაგანი ხმა თავისი იდეალური დიქციით, ტონით, საჭირო დროს პაუზებით და გეკითხებათ რა მოხდა ამ წელს კარგი და რა მოხდა ცუდი?

  ლოგიკურია, რადგან ამაზე ვლაპარაკობ მეც მქონია ასეთი გასაუბერებები საკუთარ თავთან... ხოდა მოდით ეს წელიც შევაჯამოთ თავისი ტოპ პლიუსებით და ტოპ მინუსებით.

თავისით დაწერილი პოსტი

   



     “დღეს, 13 დეკემბერს, ჩვენს დედაქალაქ თბილისში მოსალოდნელია ღრუბლიანობა, თუმცა დღის მეორე ნახევარში მზეც გამოანათებს...”

  “გაცივდები გოგო, ჩაიცვი” სარეკლამო პაუზაზეა გასული მიკი

  მეც ვხვდები რომ მცივა, არა აქ ყინავს, თავად ჩამთბარ სტუდიაში ზის, მე კი გაყინულ სამზარეულოში და წუთში ერთხელ ვუყურებ ტელეფონის ეკრანს.

  სულ ერთია რას იძახიან ამინდის პროგნოზებში, ჩემს გარეთ გაყვანას მაინც არავინ აპირებს.

  მთელი თვის განმავლობში პირველი, სრულიად თავისუფალი დღე მაქვს, და სრულიად თავისუფლად ვატარებ სახლში. გადავიფიქრე კლუბში წასვლაც, დღეს ისეთი პირი უჩანს ფუნიკულიორზეც ვერ წავალ, აბი დამირეკავს და მეტყვის დაღლილი ვარო, მე კი ახლა ყველაზე ნაკლებად სახლში ჯდომა მინდა...

 

   “მინდა თოვდეს,

   ქსოვდე წინდას...” მითხრა რატიმ... ამის სანაცვლოდ კი გარეთ საერთოდ არ თოვს და მე წინდის მაგივრად ხელთათმანს ვქსოვ, ჩაის ვწრუპავ და ჩემს წინ სავარძელში ჩაფლულ რატის ვუყურებ... ბოლო დროს აშკარად გასუქდა... ბევრს სვამს და ლექსებსაც ვეღარ წერს

  “გოგო, შენ შენს თავს მიხედე...  გამოცდები კარზეა და შენ ისევ უიღბლო რომანის ტყვეობაში ექცევი”

წერილი ჩემს ჯარისკაცს

დღეს ავტობუსით მგზავრობისას, რა თქმა უნდა გადაღლილი ვიყავი და მოწყენილი ამის გამო, ვუსმენდი რომელიღაც რუსულ სიმღერას, სავარაუდოდ “Малиш”-ს, როცა ნაცნობი სურნელი ვიგრძენი სუნამოსი...  ოდნავ ტკბილი, მკბენარი და მამაკაცური...  კარგად იცი როგორ ვიცი ჩემი გონების წვალება სანამ სასურველს მივაგნებ. ხოდა, მეც ვიფიქრე, სანამ არ გამახსენდა რომ ჩემი ჯარისკაცი, მაშინ ჯერ ისევ “შინაური ჰიპი” ხმარობდა ხოლმე ამ სუნამოს, მეც ყოველ მასთან გასვლაზე ცოტას ვიპკურებდი ხოლმე, ამიტომ იყო ის ასე ნაცნობი. იმავე წამს საშინლად მომინდა გვერდით მყოლოდი, მენატრებოდი ყოველთვის, მაგრამ ეს რაღაც სხვა იყო, იგივე გრძნობა როცა გრძნობ რომ რაღაც ნაწილი გაკლია სულის. გადავწყვიტე სახლში მისვლისთანავე შენთვის წერილი მომეწერა... და მეც აქ ვარ!

  როცა ამბობენ  თანაშეზრდილებიო, ზუსტად ვიცი ჩვენი ამბავი ამისი საუკეთესო მაგალითია. მე, ნინო, შენ და ჩემი და დაბადებიდან ერთად ვართ, ჩვენს წინ იზრდებოდით შენ და ქეთი, ყველანაირ საძაგლობას ჩავდიოდით ერთად, ერთ მაგიდაზე ვჭამდით, ერთად ვთამაშობდით, მთელი ღამე ერთად ვუყურებდით ფილმებს, ყოველი დღესასწაული ერთად, ყველა ჭირი, ლხინი, თუ უბრალოდ “პურის ჭამა”, მიყვებოდი შენს საიდუმლოებებს, მეც გიყვებოდი... რა გვქონდა დამალული ერთმანეთისგან?!

   ჩემი ოც წლიანი ცხოვრების  90% თქვენთან მაქვს გატარებული, როცა რამე მიჭირს პირველად თქვენი სახეები მიდგება წინ და საშველად გეძახით, ჩემი აზრით სხვა არაფერი შეიძლება ეწოდოს თუ არა და-ძმური სიყვარული.

მცირე ოდენი

  საღამოს რვის ნახევარია, მე უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში ვზივარ და ვინილზე "Ghostbasters"ს ვუსმენ, გარეთ წვიმს, დიდი ფანჯრებიდან მთაწმინდა ჩანს...
  შემომაღამდა, ხვალ გამოცდა მაქვს და მენერვიულება.
 დამღლელი დღის მიუხედავად მაინც ვგრძნობ ენერგიის მოზღვავებას, რომ წავიდე ალბათ ქვეყნიერების  კიდემდე ვივლი გაუჩერებლად.
  ალბათ ასე იმიტომ ვარ რომ თიტქმის ცარიელ სამკითხველოში ვზივარ და ისეთი სიჩუმეა ჰერმეტულ ფანჯრებში  მანქანების ხმაც კი შემოდის, დახლთან ჩემი საყვარელი  ბიბლიოთეკარი ზის, გარშემო მკრთალი შუქი და წიგნებია... ანუ, ყველაფერი ისეა, როგორც უნდა იყოს... იდეალურად.
   ახლა ვიცი, ჩემი მეორე მე, გლდანში, სახლში ზის, ალბათ ისიც სწავლობს, ჩემთან რომ იყოს თან წავიყვანდი, თმაში წვიმის მძივებს ჩავუწნავდი და ვატარებდი, სანამ არ შემევედრებოდა სახლში დავბრუნდეთო, ყველაფერი რისი გაკეთებაც  მდომებია, რაც მიოცნებია მისი მონაწილეობით, ახლა კი ოცნებაში ვარ, მაგრამ თურმე მის გარეშე.
  ხვალ შემოდგომის ბოლო დღეა, ლოგიკურია უნდა წვიმდეს, ხეელს ბოლო ფოთლები დაცვივდეს, სადღაც გაქრეს რომ ქალაქი ზამთრის შესახვედრად მოემზადოს, მერე დაიწყება თოვა და ითოვებს გაზაფხულამდე...
   გავაჭრელე და დამრჩება კერძო სამართალი სასწავლი...
  

გილოცავ დაბადების დღეს მამიკო.

ჩვენი ისტორია დაიწყო დიდი ხნით ადრე ჩემს გაჩენამდე, შენ ძალიან მელოდი, ალბათ ყველაზე მეტად მე მელოდი, რასაც კი დალოდებიხარ ცხოვრებაში, და უკვე გიყვარდი მთელი გულით, როცა ადებდი ყურს დედას მუცელს. ზუსტად ვიცი რომ როცა პირველად მე დავიბადე და ვიყვირე, შენ სიხარულისგან ტიროდი. დედამ მომიყვა რომ შენ იდექი მისი პალატის ფანჯარასთან და რაღაცას უყვიროდი, იმის გამომხატველს თუ როგორი ბედნიერი იყავი, ხელში გეკავა ყვავილები რომლების შეტანა არ შეიძლებოდა პალატაში და მღეროდი სიმღერას რომელიც მას არ ესმოდა, იმიტომ რომ ფანჯრები დახურული იყო, შენ ეს იცოდი მაგრამ მაინც ჯუტად აგრძელებდი სიმღერას და ყვირილს.
ბავშვობიდან მახსოვს შენი ხელები ჩემს საწოლზე მიჭიდებული და ის როგორ ვერ მეკარებოდი პატარას, უსუსურს და მოღიალეს, ზუსტად შენ იყავი მაშინ ყველაზე უსუსური რომ შენს პირველ შვილს ვერაფრით შველოდი.
ზუსტად შენ იყავი ყველაზე მომთმენი და ყურადღებიანი ყველა ჩემი მასწავლებლებიდან, ზუსტად შენ მასწავლე როგორ შემეყვარებინა და გამეცნო ეს სამყარო შენ ყოველთვის იცოდი როგორ გეზრუნა ჩემზე, ნუ ცდილობდი მიანც…
იცი ყოველთვის მაკლიხარ შენც და შენი სიტყვებიც, ვიცი რომ ბევრს მუშაობდი, მაგრამ ვიცი რომ ამას მხოლოდ ჩვენთვის აკეთებდი.